Uw kind, hoogbegaafd of niet?

Het moet me van het hart dat ik vind dat hoogbegaafdheid hier toch wel heel negatief wordt neergezet. Hoogbegaafdheid is geen ziektebeeld of verklaring van de hele rits problemen die je schetst.

De problemen die je beschrijft komen ook voor bij mensen die niet hoogbegaafd zijn. Hoeveel kinderen zouden er zijn die geen enkele van de bovengenoemde negatieve kenmerken hebben?

Ik zie hoogbegaafdheid als iets waar heel veel voordelen aan zitten. Natuurlijk vraagt hoogbegaafdheid een unieke manier van opvoeden en motiveren maar dat geld voor elk kind. De eenheidsworst bestaat niet. Je moet op zoek naar hetgeen een kind leuk vind en niet leuk vind en naar wat het kind wel en niet kan.

Als je tot de conclusie komt dat je kind heel leergierig is, een goed geheugen heeft en analytisch sterk dan is dat toch fantastisch? Zoals op Pharos ook staat, Hoogbegaafdheid an sich brengt je niet veel. Je hebt ook andere kenmerken nodig om het beste naar boven te halen zoals motivatie, creativiteit, doorzettingsvermogen. Maar ja, dat geldt voor iedereen die succesvol wil zijn. Niets komt vanzelf.

De problemen die je noemt zijn volgens mij niet 1 op 1 verbonden met hoogbegaafdheid en ik vraag me af of deze problemen echt vaker optreden bij mensen die hoogbegaafd zijn. Wat ik me wel kan voorstellen is dat je kinderen meer moet prikkelen en moet zorgen dat je een uitdaging voor ze hebt (voor het geval ze dat willen).

Erik, ik zeg ook niet dat hoogbegaafdheid een ziektebeeld is. Ik wil alleen de andere kant schetsen. Ons kind had juist veel problemen waardoor je niet aan hogbegaafdheid denkt, hij is niet leergierig, gaat niet graag naar school. Dat probeer ik weer te geven. Misschien zijn er meer ouders die juist deze "kenmerken" bij hun kinderen zien.

Graag wil ik even reageren op het stuk over het hoogbegaafde kind. Er kan absoluut geen juist inzicht worden verworven inzake het feit of een kind vooral nog zo jong en nog in de ontwikkelingsfase bepaalde classificaties kan worden toegeschreven als zijnde hoogbegaafdheid. Wij leven momenteel in een tijdperk waarin veel te vaak wordt gesuggereerd en aangenomen dat hoogbegaafdheid aan de orde is terwijl het vaak niets anders is dan het doormaken van ontwikkeling en groei van fysieke en mentale vermogens.
Wat ook niet ontkend kan worden is het feit dat er stoornissen en complicaties aan de groeifase kleven die o.a. te wijten zijn aan een nog niet volkomen status van een kind in wording. Denk ook eens aan het fenomeen van autisme of inkennigheid of het niet op een sociale wijze je plaats kunnen vinden. Ouders grijpen veel te vaak naar de term van hoogbegaafdheid omdat dit zo lekker modern klinkt terwijl er mogelijkerwijs wel eens heel iets anders met het betreffende kind aan de hand zou kunnen zijn.Dat een kind zo bij tijd en wijle soms kan uitblinken in slimmigheid of schranderheid kan ook te maken hebben in het aspect synchroniciteit en dit kan in een latere vervolgfase van emotione groei totaal anders zijn dan het slimme en "hoogbegaafde"kind van dit moment. Dus maar niet al te snel gaan vaststellen of een kind hoogbegaafd islaat het eerst maar eens zijn normale ontwikkeling door en afmaken en het proces van kind niet al te forcerend gaan klassificeren van mijn kind is zo bijzonder. Het kan ook toeval zijn dat een kind in zijn ontwikkelingsfase even kan pieken maar dat zal in de verdere stabiliserings fase in het verdere verloop beduidend anders zich aftekenen. Dus niet te gauw hoogbegaafd gaan roepen.

Hoi,

Toevallig stuitte ik door het surfen op deze site en las ik het verhaal van Monique (en de reactie van Peter).
Peter, even wil ik iets kwijt. Zoals termen als 'hoogbegaafd', asperger etc. tegenwoordig misschien al te gauw worden gebruikt, en dus gauw alszijnde 'hip' worden beschouwd, zijn er evenzeer vele 'sceptici' die steeds diezelfde argumenten gebruiken zoal u dit doet. Deels zijn die misschien ook terecht (er zijn tal van nuances binnen een label als 'hoogbegaafd' etc.) en alles is nooit sluitend en meetbaar.
Het moet echter wel gezegd dat er heden ten dage gewoonweg véél meer aandacht is via scholen, jeugdhulpverleners, psychologen, psychiaters e.d., dit i.t.t. vroeger, wat eigenlijk alleen maar een positieve evolutie is. Dat er misschien dan iets té gauw 'diagnoses' worden gesteld (zie ook de discussie ADHD bvb.) is daar misschien deels een minder positief gevolg..
Echter! Ikzelf heb nu ook een zoon (ik ben gescheiden en zie hem 's weekends) van inmiddels 12. Zo rond zijn vijfde levensjaar is ook hij getest geweest, en hij bleek dus ook 'hoogbegaafd' te zijn. tegenwoordig durf ik nog amper die term te gebruiken vanwegen de soms negatieve connotaties of het verkeerde gevoel dat ik zou laten uitschijnen t.o.v. de buitenwereld dat ik ermee zou pronken. Niks is minder waar, en ik zie vele overeenkomsten met het verhaal van Monique's zoon. Ik gebruik ook liever termen als 'hoGER begaafd' of 'leervoorsprong' enzo wanneer ik het over mijn zoon heb.
Mijn zoon heeft het momenteel - en ook de laatste jaren - sociaal bijzonder moeilijk.
Hij liep in het lager onderwijs (in België, ik ben Belg) Freinetschool en daar hebben ze hem in het vijfde middelbaar én de leerstof van het vijfde én die van het zesde laten combineren, wegens gebrek aan uitdaging. Nu doet hij het tweede middelbaar, terwijl hij 'normaal' het eerste middelbaar zou lopen.
Naast alle motorische 'moeilijkheden' die hij al vertoonde in zijn jongere jaren - spraak, hij moest naar de logopediste, en nu spreekt hij eigenlijk nog 'kinds' en ook kiné wegens zijn al te houterige grove motoriek en al te grove fijne motoriek - komt het feit dat hij zich metterjaren meer en meer bewust is geworden van die beperkingen hem sociaal vreselijk duur te staan: hij werd meer en meer gepest op school en kreeg het etiket 'nerd' van zijn medeleerlingen. Hij heeft tevens ook een astmatische allergie en is fysiek en emotioneel uiterst gevoelig en nerveus (tics allerhande). Verder heeft hij reeds veel last gehad (en nu nog heel veel) van allerlei irreële angsten.
Meestal wil hij zich niet laten kennen is is hij een gesloten boek, die je mar heel moeilijk open krijgt omdat hij steeds vaag en ontwijkend reageert omtrent zijn gevoelens of angsten. Sociaal is hij soms ook niet zo goed: soms komt hij betweterig over door 'op te scheppen' met parate 'weetjes' en voelt hij minder tact aan t.o.v. zijn omgeving. Dit bedoelt hij echter niet slecht, want eigenlijk is hij zeer meegaand en gehoorzaam. Té gehoorzaam eigenlijk, want eens goed wenen, kwaad worden of rebelleren zoals andere leeftijdsgenoten soms doen, dat onderdrukt hij bijna, als het ware.
Anderzijds is hij qua sociaal aanvoelen of mentaliteit nog vrij 'kinds', dit in tegenstelling tot zijn eerder ongewone drang tot leren of lezen uit volwassen, ernstige tijdschriften of non-fictie. Hij leest zeer graag (ook gewone jeugdromans of strips) maar speelt evenzeer af en toe graag. In principe kan je moeilijk opmerken dat hij 'andersbegaafd' is als buitenstaander. Integendeel, hij komt meestal klunzig, nerveus, onhandig en zeer verstrooid over.
Ettelijke keren heeft hij reeds buik- of maagklachten gehad die hij dan zo 'normaal' mogelijk als "misselijk' wil duiden, maar waarachter vooral psychosomatische angsten en triggers schuilen.
In de klas werd hij nu ook ervaren als 'storende factor', omdat hij dikwijls nerveus heen en weer bleef wiebelen of nonchalant overkwam of al te vaak d vinger opstak. Met alle pesterijen vandien. De school heeft dat nu goed en ernstig aangepakt zodat hij nu door zijn medeleerlingen vooral genegeerd wordt, maar daarmee is zijn probleem nog lang niet van de baan. Ik denk dat hij vooral zo 'normaal' mogelijk zou willen zijn en dan vooral op motorisch vlak (handiger en vooral beter in sport etc.), omdat hij van nature steeds competitief was. Maar nu hij voelt te 'falen' enzo frustreert hem dat en demotiveert hem dat ook, waardoor naar school gaan voor hem geen plezier meer is.
Hij hechtte zich ooit aan één goede vriend, maar ook dat is nu verwaterd. Momenteel heeft hij eigenlijk geen vrienden en vindt hij niet echt aansluiting (mentaal) bij een leeftijdsgenoot (en omgekeerd). Dan 'verveelt' hij zich soms (bvb. vakanties), ondanks alle pogingen tot intellectueel uitdagen of bezigheid. Dan begint hij teveel na te denken en ontstaan er angsten.
Binnenkort staan er (na een inleidend gesprek met hem) alweer testen op het programma bij een Centrum voor Hogerbegaafdheidsonderzoek in Antwerpen, maar dan vooral uitgebreider op sociale vaardigheden.
Het is héél moeilijk om hem los te krijgen w.b. het uiten van zijn gevoelens. Meestal heeft hij niet dat enthousiasme - eigen aan die leeftijd - om buiten dingen te gaan doen (hoewel hij toch in de jeugdscouts zit) en zit hij nog het liefst thuis zijn dingen te doen, zich te isoleren (die neiging heeft hij), te lezen, te spelen in zijn eigen fantasie.

Enfin, een heus epistel schrijf ik hier zowaar! Maar ik wou toch even vermelden dat ik die misplaatste tendens om alle kinderen zo gauw te 'labelen' òòk misschien zou opmerken, ware het niet dat je als ouder van je eigen kind wel degelijk moeilijkheden ervaart. Want soms is het echt wel lastig en leef ik mee met hem en kan ik er (stiekem) zelf droevig van worden. Hoewel ik wil dat hij is wie hij is en ik hem ook zo aanvaard en graag zie, weet ik dat het voor hem sociaal enorm moeilijk is om volledig begrepen te worden.

Bedankt Wim voor jouw reactie. Ik herken mijn zoon helemaal terug in jouw verhaal. Het roept soms negatieve reacties op, maar hij is getest en dit was de uitslag. En het wil zeker niet zeggen dat hij het makkelijk heeft.

Ik herken veel in jullie verhalen. Mijn dochter is ook liever bezig om leerboekjes te doen na school (zoals rekensommetjes of gewoon lezen) dan om buiten te spelen. Ze is nog geen 7 en zit in groep 4. Ze heeft amper anderhalf jaar gekleuterd maar was er aan toe om naar groep 3 te gaan, ze kon al lezen en rekenen ging haar ook makkelijk af. Haar broer is ruim twee jaar ouder en zit in groep 5 maar op avi lees niveau en met rekenen is ze haar broer al voor, terwijl haar broer toch ook ruim gemiddeld scoort. Op school doet ze goed mee, terwijl ik weleens werkjes thuis krijg waarvan ik denk dat het wel heel slordig of snel is gemaakt, met dus slordigheidsfoutjes, of omdat ze teveel tijd heeft dat ze gaat twijfelen, of denkt dat ze het maar moet veranderen omdat anderen dat ook doen. Thuis is ze daarentegen vaak opstandig en eist (negatieve) aandacht.
De laatste tijd klaagt ze ook vaak van buikpijn, voornamelijk als ze naar zwemles moet.
Ik heb het op school wel al aangekaart bij de Remedial Teacher, maar daar is verder nog geen actie ondernomen. Volgende week krijgen ze het rapport en dan zal ik naar aanleiding daarvan ook eens met de groepsleerkracht praten.
Ik las dat Monique haar zoon via school heeft kunnen laten testen. Zijn daar speciale materialen voor die de school kan aanschaffen. Blijkbaar zijn ze bij ons op school wel in een beginfase om hoger begaafde kinderen te begeleiden, maar daar zit nog niet veel schot in lijkt.
Als ik mijn dochter zou willen laten testen, waar kan ik mij dan het beste toe wenden?

Hoi Petra, mijn zoon is inderdaad via school getest. Ik had er geen flauw benul van dat hij boven gemiddeld scoorde. Na de test heeft hij groep 3 zelfs over gedaan. Hij is niet leergierig. Emoitioneel en taalkundig zwak enz. Nu zit hij in groep 4 en doet gewoon mee met de lessen. Hij heeft het naar zijn zin, speelt veel en we doen er eigenlijk niets mee.

Hallo Monique, wat een fijn en verhelderend verhaal. Helaas geven sommige reacties duidelijk weer dat het onderwerp hoogbegaafdheid nogal beladen is. Het is dan ook niet gemakkelijk om het onderwerp op een constructieve en zo objectief mogelijke manier aan te snijden. Uit eigen ervaring (met onze zoon) kan ik zeggen: we moeten ons als ouders juist niet laten weerhouden door vermeende opschepperij of het idee dat het weer de zoveelste modetrend is. Wij hebben ervaren dat het werkelijk belangrijk is hoogbegaafdheid in een vroeg stadium te herkennen. Wat bedoeld is een gave te zijn, kan heel makkelijk uitmonden in een handicap.

Hallo Allemaal,
Het woord hoogbegaafd durf ik niet zozeer te gebruiken op school hoewel ik heel veel herken in alle verhalen.
Hebben een tijdje bij een maatshappelijk werkster gelopen die de problemen van mijn dochter wijtte aan mijn zieke zoon waardoor ze aandacht te kort zou komen.
Ze heeft last van Faalangst en Prestatiedrang.
Moet...moet zoveel van zichzelf.
Is nu 5 en half...heeft zichzelf leren lezen en rekenen.
De juf heeft wat werkjes in haar vakje gelegd...onder het motto die kan ze dan doen
Door haar onzekerheid doet ze dit dus NIET...bang om Fouten te maken..
Van de week vertelde ze dat ze het dan zo raar vond tegenover de anderen, maar het wel graag samen met de juf wil doen.
Ook vertelde de juf dat ze met de verpichte werkjes met groep 2 heel langzaam is het gaat hier dan op plakken knippen en tekenen.
Bij mij leeft ze zich wel uit en gaat helemaal op in haar werkjes
Vraagt ook bijna dagelijks of we gaan lezen schrijven of rekenen...altijd op zoek naar uitdagingen

Mijn vraag is eigenlijk...laat ik het voorlopig zo...wacht ik tot wat er in groep 3 gaat gebeuren?
Is het wel zo bijzonder dat ze dit nu al kan...gebeurt dit vaker?
Heleboel vragen een heel vaag gebied

Alvast bedankt voor jullie reacties

Groetjesss Laura

Dag Moniek. Bravo dat je, ondanks het feit dat je aan veel potentiële negatieve reacties wordt blootgesteld, je verhaal hier doet. Uit ervaring (want hb) weet ik dat het niet gemakkelijk is om over hoogbegaafdheid te spreken. Mensen verwachten van hoogbegaafden immers al snel onfeilbaar gedrag en buitengewone prestaties. Feit is echter dat er legio hoogbegaafden zijn die niet in staat zijn om hun bijzondere cognitieve talenten tot volle wasdom te laten komen als gevolg van belemmerende factoren in hun omgeving.
Ik ben het enerzijds eens met het argument dat hoogbegaafdheid steeds meer een modeverschijnsel lijkt te zijn en dat mensen bij de minste of geringste 'afwijking' in gedrag van hun kroost daar het stempel hoogbegaafd opdrukken. Echter moet ook het belang van een vroege signalering van hoogbegaafdheid niet worden onderschat. Zelf ben ik inmiddels 30+ en volg een universitaire deeltijdstudie naast een voltijdbaan. Doordat onderwijs tot nu toe niet uitdagend genoeg is geweest, heb ik nooit een leerstrategie kunnen ontwikkelen. Met de uitdagingen die dat met zich meebrengt wil ik onze pasgeboren dochter niet opzadelen.
Dus, ja, er wordt te snel en te makkelijk over hoogbegaafdheid gesproken, maar juist een vroege signalering is van belang bij het voorkomen van problemen op latere leeftijd. Reken maar dat ik zeer scherp zal toezien op de ontwikkeling van onze dochter, zeker gezien het (waarschijnlijk) erfelijke karakter van hoogbegaafdheid. Voor mij vielen veel puzzelstukjes pas na mijn dertigste op hun plek. Deze lastige zoektocht wil ik haar als het enigzins kan besparen.
Voor allen die in het bezit zijn van een (vermoedelijk) hoogbegaafd kind: succes!!! Hoogbegaafden zijn in potentie tot veel in staat. Of dit in de praktijk ook gerealiseerd zal worden kan (hoeft dus niet) in grote mate afhankelijk zijn van de opvoeding in hun vroege jeugd. Het hebben van een hoogbegaafd kind is in mijn opinie geen voorrecht, het is een uitdaging. Weliswaar één die, mits goed aangepakt, tot veel voldoening kan leiden.
Veel succes met het begeleiden van jullie zoon in zijn proces tot wasdom!!

Laura, ik zou zeker niet wachten tot groep 3.
Onze zoon zit inmiddels in groep 4. In de kleuterklas is aangegeven door de leerkracht dat ze niet wist wat ze met hem moest doen als hij nog een jaar zou kleuteren. Dus is hij na iets meer dan 1 jaar in de kleuterklas overgegaan naar groep 3.
Nu zit hij dus inmiddels in groep 4 en hij geeft duidelijk aan dat hij zich verveelt. De juffrouw denkt dat hij doof is omdat hij vaak niet reageert. Wij hebben al aangegeven dat hij op zo'n moment met zijn gedachten ergens ander is. Dit wordt niet serieus genomen.
Hij heeft afgelopen week zelfs een gehoortest gehad waarvan de uitslag goed was.
Zelfs nu blijft de juf erbij dat hij niet goed kan horen. We hebben nu afgesproken dat we de cito uitslagen van deze maand afwachten en dan verderkijken over hoe en wat.
In de kleuterklas is dus duidelijk aangegeven (door leerkracht) dat hij voorloopt, maar nu wordt er dus uiteindelijk niets aan gedaan ( nog niet)
Alle cito scores eerder had hij op A niveau. En dat terwijl hij deze maand pas 7 is geworden en bij kinderen in de klas zit die een stuk ouder zijn.
Probeer er zo vroeg mogelijk bij te zijn, anders kom je zo misschien iemand tegen die het niet serieus neemt, en dan ben je zo weer een schooljaar verder.

Succes ermee.
Groetjes Sylvia

Hartelijk dank Sylvia
Ondertussen maatschappelijk werk van school nogmaal ingeschakeld en doorverwezen naar psycholoog
Uit testen komt faalangst sterk naar voren ...waar we nu dan eindelijk professionele hulp voor krijgen
Haha die doofheid herken ik
Mijn dochter is dan zo in gedachten verzonken
Ook school raadde een gehoortest aan...niet gedaan...ze is echt niet doof
Ben heel benieuwd hoe het nu verder gaat....worden in ieder geval serieus genomen nu
en krijgt moeilijkere werkjes zodat ze zich niet meer hoeft te vervelen

Jij ook succes en hartelijk dank

Groetjesss Laura

Hallo allemaal,

Wij hebben een zoon van 5,9 jaar. Afgelopen week is er bij hem een WISC afgenomen en we zijn erg benieuwd hoe hij 'm gemaakt heeft. Mocht hij een score halen van boven de 130 dan gaan we eens bewust nadenken over een andere school. Hij zit momenteel in groep 2 van een reguliere basisschool. Hij vertelt thuis dat hij niets leert op school. Hij zit op leesniveau AVI 8 en kan, als hij er zin aan heeft, goed rekenen. Van de juf hebben we te horen gekregen dat hij zich slecht concentreert, veel praat, andere kindjes afleid en nog veel meer negatieve dingen. We hebben het idee dat hij niet op z'n plek zit op deze school/deze groep. Na veel te lezen in boeken en internet komen heel veel punten die ze noemen bij hoogbegaafdheid overeen met onze zoon. Weer zo'n moeder........We wachten af...

Andrea (een trotse moeder van een heel bijzonder kind)

Mensen hecht geen waarde aan IQ testen! Vooral hoogbegaafde mensen hebben vaak een ontwikkelingsstoornis en of autisme.

Hallo,

Ik lees met bewondering en een traan al jullie verhalen.
2 weken geleden is de lerares van ons zoontjevorige week 5 jaar geworden, vermoedelijk hoogbegaafd is.
Hij schijnt al enige geobserveerd te worden door iemand van de Leonardo stichting en doet werkjes van groep 2 en 3 mee. Ze hebben overwogen om hem van groep 1 naar 3 groep te laten gaan.
Ik wist niet wat ik hoorde, ik moet heel eerlijk zeggen dat ik dit echt niet had zien aankomen. Ik schaam me dat wij als ouders het zelf niet hebben gezien. Hij kan lekker praten en veel, hihihi! Toont veel ineteresse in bepaalde dingen, denkt over bepaalde dingen heel veel na en komt soms met leuke oplossingen, maar verder heb ik eerlijk gezegd niets bijzonders opgemerkt. Wij dachten altijd dit is normaal.
Totdat school er mee kwam, ik moet eerlijk gezegd toegeven dat sinds dien staat mijn wereld op zijn kop staat, iedere avond zit ik uren achter internet om over dit onderwerp te lezen en zit ik vaak met tranen op de bank. Ik vind het heel moeilijk te bevatten, maar wat ook de uit eindelijk zal blijken het blijft mijn lieve ventje en zullen we hem steunen. Alleen zit ik nu met de angst hoe gaan wij hier het beste mee om, wat moet je doen en wat laten.
Volgende week krijgen we op school een gesprek en hopelijk weten we dan meer.

Mijn verhaal is misschien geen reactie op de verhalen hierboven, maar ik hoop dat er mensen zijn die zich herkennen in ons verhaal en misschien kunnen laten weten hoe zij er mee om zijn gegaan?

Alvast bedankt voor jullie reacties! En iedereen succes !!