X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Mens en gezondheid" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


Een kind met Reuma

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
0
  Goed artikel ( 0 )
  Slecht artikel ( 0 )
RSS van truus truus Auteur op infoyo sinds
02 November 2008


Bekijk het profiel van truus
Datum: 03-11-2008
Auteur: Truus
Ik heb een verhaaltje over een kind met Reuma geschreven.De invalshoek is de kijk van Willemein en haar vriendje op een gebeurtenis uit haar leventje

Willemein

Willemein Vogels

Willemein heeft een ziekte, maar ze is niet ziek.
Dat vindt Thomas maar raar. Hoe kun je nou niet ziek zijn en toch weer wel?
Ze zitten samen op het muurtje voor het huis van Thomas.
Thomas is er pas komen wonen en hij vindt het wel leuk om een buurmeisje te hebben, waarmee hij kan spelen.
“Wat is dat nou voor gek gedoe?” vraagt hij, “ik zie geen ziekte aan jou”
“Nee, soms zie je het niet en soms weer wel. Dat is als een duiveltje uit het doosje. Je weet nooit wanneer het komt en hoelang het duurt. Het doet pijn en je wordt er nog moe van ook.”
Thomas is even stil. Dan kijkt hij eens goed naar Willemein. Hij vindt haar heel erg mooi.
“Heb je daarom zoveel vlechtjes in je haar?”
Willemein schatert. Ze klapt in haar handen en schudt haar vlechten heen en weer. De kraaltjes, die aan de uiteinden hangen, kriebelen door haar gezicht.
“Nee, gekkie. Die vlechtjes vind ik leuk. Mama moppert wel een beetje, omdat het veel werk is om ze te maken, maar als ze ermee klaar is, is ze apetrots.”

Daar roept Thomas moeder. Of ze zin hebben in een glaasje limonade? Dat willen ze wel en Thomas spurt naar de voordeur.
“Waar blijf je nou?” Thomas draait zich om en ziet Willemein nog op het muurtje zitten.
“Ik kan er niet af.’ Willemein probeert zich af te duwen, maar er zit weinig kracht in haar handen.
Nieuwsgierig komt Thomas teruggelopen. “Spring er nou gewoon af, dat kan toch iedereen?”
“Dat is het ‘m nou, dat kan juist niet iedereen.” Willemein bedenkt dat als ze zich nou eens omdraait en op haar buik gaat hangen? Dan kan ze misschien wel naar beneden glijden.
Langzaam draait ze op haar buik. Met haar ellebogen steunt ze een beetje en gaat dan naar voren hangen. “Kijk, het is zo net alsof ik aan een parachuutje hang. Ik vlieg overal naar toe. Jij bent een miertje en ik zie wat ik wil. Het is mooi hierboven.”
Thomas wil geen miertje zijn.
Hij klautert weer op het muurtje, draait ook op zijn buik en schuifelt zo naar Willemein toe.
“Joehoe.Hier kom ik. Ik ga met jouw parachuutje mee.” Thomas pakt Willemeins hand vast. Die voelt warm.
“Kijk, Willemein, ik zie een nest vogeltjes. Daar tussen die bomen. Zullen we er naar toe vliegen?"
“Ssst, Thomas, zie je niet dat er kleine vogeltjes bij zijn? Als ze ons horen, wordt de moeder misschien wel boos.”
Willemein weet dat moeders altijd bezorgd zijn.
“We gaan er heel zachtjes heen en dan gaan we erboven hangen, in de bomen. Nu moeten we een beetje dalen.”
Willemein laat zich langzaam van het muurtje naar beneden zakken.
Thomas doet hetzelfde.
Oei, nu wordt het lastig. Ze zal toch even op haar handen moeten steunen.
“Thomas”, fluistert ze, “voel jij al het topje van de boom? Wil jij voorop om te kijken of we er bijna zijn?”
Thomas voelt met zijn tenen stevigheid. Voorzichtig daalt hij nog een beetje.
”Hier is een dikke tak, er is plaats genoeg. Kijk ik sta al. Laat maar los, ik pak je benen wel vast.”
Willemein laat haar handen los en glijdt heel gemakkelijk naast Thomas op de stoep.

“Wat is het hier mooi, Willemein, kijk, ze slapen. Het lijkt wel alsof ze dromen. Wat liggen ze leuk bij elkaar. En de moeder kijkt naar ons. Ze vindt het helemaal niet erg dat we er zijn.”
Willemein wrijft over haar armen. Het steekt zo in haar polsen. Als ze even blijft zitten, zal het dadelijk misschien wel over zijn.
Dan krabbelt ze overeind. “Nu moeten de vogels slapen. Zullen we limonade gaan drinken?’
Dat vindt Thomas flauw. Het begon net spannend te worden.
“Thomas, je hebt me zojuist geholpen om van het muurtje af te komen!”.
Willemein ziet wel dat Thomas heel lang kon blijven hangen. “Dat ik er niet af kon, heeft te maken met die ziekte".
Thomas kijkt eens goed. Hij ziet het nog steeds niet.
”Wil je het mij eens een keertje goed laten zien, als je het weer hebt?”
Dat vindt Willemein goed.
Als ze met Thomas meeloopt naar zijn huis, dansen de vlechtjes weer in het rond.

Reacties op dit artikel
Flienenschede, 2009-08-17
( 0 )

Wat een lief verhaaltje, brengt me op een idee ! Ik schrijf al heel lang maar heb deze site pas ondekt. ik schrijf ook voor kids , maar heb nog nooit op die manier over mijn spasme geschreven, ga ik eens proberen! ik geef voorlichting op scholen, meestal groep 7 en 8 . Maar heel soms ga ik met mijn hulphond een kleuterklas in . Mag ik dan jou verhaaltje voorlezen?

is er prima geschikt voor
kom ook ff bij mijn profiel buurten
Truus, 2009-08-17
( 0 )

Flien, dank je voor je reactie. Natuurlijk mag je dit verhaaltje voorlezen. Heel veel succes met jouw schrijfsels. Ik ga zometeen naar je site.
groetjes,
truus
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2018 - Infoyo.nl