Jezelf accepteren
Tegenover al die mensen die er geen enkele moeite mee hebben om zichzelf te accepteren, zijn er genoeg andere mensen die er wel problemen mee hebben. Nu is het punt wel, dat iedereen iets anders heeft wat hij niet aan zichzelf accepteert, dus hoe zou het dan kunnen dat één oplossing al die afwijzing zou kunnen oplossen? Hoe zou je met één oplossing iedereen kunnen leren zichzelf te accepteren? Waarschijnlijk bestaat die optie ook niet. Waarschijnlijk moet ieder mens opzoek naar zijn eigen manier van zichzelf accepteren.Misschien geldt voor de ene persoon wel, dat hij veel acceptatie van anderen moet ontvangen, voordat hij zichzelf kan accepteren. Terwijl voor een ander persoon geldt, dat zij rustig in een hoek moet gaan zitten en zichzelf bekijken en accepteren wat zij ziet van zichzelf. En zo zijn er waarschijnlijk nog heel veel andere manieren van acceptatie ontwikkelen. Bijvoorbeeld heel veel goede daden verrichten voor anderen, zonder dat die anderen het weten. Of juist heel veel goede daden verrichten en er vooral veel over praten, zodat anderen weten wat je doet. Uiteindelijk komt het er dus op neer, dat iedereen zijn eigen methode mag zoeken.
Maar waar iedereen zijn eigen methode moet vinden om zichzelf te leren accepteren, geldt misschien wel dat voor iedereen op dezelfde manier is vast te stellen of iemand zichzelf accepteert.
Accepteer ik mezelf
Als ergens uit blijkt dat mensen zichzelf accepteren, dan is dat uit hun acceptatie van anderen. En dan gaat het niet om het accepteren van anderen, die hetzelfde zijn of hetzelfde gedrag vertonen. Het gaat hier om het accepteren van anderen, die afwijken. Kan ik bijvoorbeeld accepteren, dat iemand met het down syndroom twee, misschien wel drie keer uitgelegd moet krijgen hoe iets werkt? Kan ik accepteren dat een islamiet eens per jaar een maand lang niet eet tussen zonsopkomst en-ondergang? Kan ik accepteren dat een katholiek al zijn zonden opbiecht aan een wild vreemd mens, omdat deze een zwarte jurk draagt? Kan ik accepteren dat een politicus mij naar de mond praat, omdat ik eens in de vier jaar zijn carriëre in handen heb? En zo zijn er nog wel meer aspecten van het leven, die mij laten zien of ik mezelf accepteer of niet.En natuurlijk is accepteren van het gedrag van andere mensen iets anders, dan onverschillig staan tegenover wat anderen doen. Om te kunnen accepteren wat anderen doen, moet ik namelijk bij mezelf kijken wat het gedrag van de ander me doet. Als ik me niet bewust wil zijn van wat het gedrag van de ander bij me doet, dan kan ik er waarschijnlijk vanuit gaan, dat ik iets van mezelf niet wil weten. Misschien herken ik wel gedrag bij de ander, dat ik bij mezelf afkeur en niet wil accepteren. Misschien vind ik bijvoorbeeld, dat ik net als die islamieten, me bewust moet zijn van het feit, dat niet alle mensen een gelukkig leven hebben. Maar heb ik het gevoel, dat ik daarmee mijn eigen geluk verminder door bezig te zijn met het ongeluk van anderen. En vind ik zelfs, dat ik mijn eigen geluk niet mag verminderen, omdat ik dan niet dankbaar genoeg ben over mijn eigen geluk.
Accepteren is dus niet hetzelfde als tolereren, want dan zeg je alleen maar dat jij beslist dat iets mag, terwijl je eigenlijk vindt dat het niet mag.
