Anderen
Nu bestaat deze wereld uit alleen maar anderen en onszelf. Hoe we het ook bekijken. Er is er maar één van ons en tegenwoordig ruim zes miljard anderen en het worden er alleen maar meer. En tussen die ruim zes miljard anderen is er geen andere die hetzelfde is als wij.Maar als je kijkt naar het gedrag van mensen, dan lijkt het wel alsof ze voortdurend opzoek zijn naar de overeenkomsten tussen zichzelf en al die anderen of anders een klein groepje van die anderen. We voelen ons Nederlander onder de Nederlanders, hoewel de kans groter is dat we onder al die anderen die geen Nederlander zijn iemand vinden die meer op ons lijkt dan wijzelf op de Nederlanders. Als man voelen we ons meer verbonden met andere mannen, dan dat we ons verbonden voelen met die andere helft van het menselijke ras, de vrouw. Terwijl vrouwen zich weer meer verbonden voelen met anderen vrouwen, zelfs als ze meer mannelijke trekken hebben dan vrouwelijke.
Het lijkt er dus soms op, dat één bepaalde eigenschap voldoende is om te bepalen dat we ons gelijk voelen aan een ander. Terwijl we het volgende moment een volkomen andere eigenschap herkennen bij een andere ander, waar we ons dan weer toe aangetrokken voelen om ons gelijk aan te voelen.
Anders zijn
Waarom willen we dan niet anders zijn? Zijn we bang dat we buitengesloten zullen worden? Betekent anders zijn, dat de anderen gevaarlijk zijn en onbetrouwbaar? Betekent anders zijn dat wij gevaarlijk zijn en anderen in gevaar brengen? Het lijkt er vaak niet op. Het is zelfs eerder andersom. Hoe meer mensen op elkaar proberen te lijken, hoe gevaarlijker ze worden. Hoe minder de mens zijn anders zijn erkent en hoe sterker de mens zijn gelijkheid probeert te bewijzen, hoe gevaarlijker hij wordt voor anderen die anders zijn. En we hebben er al eeuwenlang bewijzen voor. De katholieke kerk die protestanten en gereformeerden door middel van de inquisitie probeerde te dwingen om weer katholiek te worden. De Sovjet communisten die hun dissidenten verbanden naar Siberië. De nationaal socialisten in Duitsland die iedereen die tegen hun was opsloot. En dat zijn maar een paar voorbeelden uit de Westerse geschiedenis van de laatste duizend jaar, waarin mensen die gelijk probeerden te zijn anderen proberen te dwingen niet anders te zijn.We zien dit gedrag overigens tegenwoordig ook in Nederland onder jongeren, die anderen proberen te dwingen om niet anders te zijn. Waarbij ze zelfs zover gaan dat ze met verbaal- en soms fysiek geweld de anderen proberen te dwingen niet anders te zijn. Maar niet alleen jongeren vertonen dit gedrag. Want waarom willen sommige bedrijven dat nieuwe medewerkers hetzelfde zijn in hun gedrag als de medewerkers die ze al hebben. Bedrijven gaan daar zelfs zo ver in, dat ze daarom maar geen gekleurde of anders sprekende Nederlanders aannemen.
Anders zijn is dan misschien de gewoonste zaak van de wereld. Maar het lijkt er op, dat we dat niet willen weten en anders niet willen laten merken. Maar waarom we het anders zijn niet willen laten merken weten we dan weer niet. We doen maar gewoon wat anderen doen, omdat dat zo makkelijk is. Het scheelt in ieder geval een hoop denkwerk.
