Bloemetje en bijtjes
; "Bloemetje en bijtjes")
Schreewend en hulend kwam ik de trap af s'nachts toen ik op bed lag.Ik kon het niet meer aan.
Week ervoor had mijn moeder mij over de bloemetjes en de bijtjes verteld.
Dit omdat een buurman gevoel had dat er iets niet in de haak was.
Wist ik veel, dacht dat het normaal was, net zo normaal als eten, drinken en slapen.
Het voelde ook toen niet verkeerd. Voelde juist goed.
Daar voel ik me nu nog schuldig om.
Er was iemand die aandacht gaf en naar mij luisterde.
Geborgenheid, liefde en warmte was wat ik voelde.
Alles wat ik thuis nooit heb gehad en miste. Ik voelde mij speciaal.
Heb me altijd eenzaam gevoeld en niet gewenst.
Was enig kind en mijn moeder is per ongeluk zwanger geraakt toen ze mij vader net 2 maand kende.
Thuis was de mentaliteit, niet zeuren en gewoon doorgaan.
Wat maakt het uit;
Werd psychisch en lichaamlijk gepest door klas genoten, was zo erg dat ik over het schoolplein heen werd getrapt.
Je zal het zelfr wel naar gemaakt hebben schreeuwde mijn moeder tegen me als ik met een bloedneus en lip thuis kwam.
Nu dwaal ik af.
De avond dat ik het uitschreewde van verdriet veranderde mijn leven.
Kreeg te maken met de politie. Moet mijn verhaal keer op keer vertellen met alle vieze details. WALGELIJK!
Of ik er ook van had genoten werdt er gevraagt, waar halen ze het vandaan.
Ik was 11 jaar en moest het verder alleen verwerken want mijn ouders hadden gedaan wat ze moesten doen.
Weekje vakantie Ameland om alles te vergeten en dan niet zeuren en gewoon doorgaan. IPV dat mijn ouder en vooral mijn moeder mij trooste als ik huilde en verdriet had dreigde ze dat ik naar de riagg moest. Weer een vreemde waar ik mijn verhaal aan moest vertellen. Know way!
Waar mijn vader is in het verhaal; ik weet het niet, geen idee waar hij was.
Wat mij ontzetten pijn heeft gedaan is dat mijn ouders na een half jaar gewoon stonden te praten met die man
DIE MIJ SEXUEEL HEEFT MISBRUIKT.
2 jaar lang.
Ik was niet de enige helaas.
Ben je dan niet boos op die man
Helaas gebeurd dit soort dingen nog veel te veel.Zoals je in mij verhaal leest gaat de woede uit naar mijn ouders.
Uiteraard is er ook een grote woede naar die man maar heb besloten om de woede naar mijn ouders te schetsen.
Woede uitleggen naar die man is niet nodig, dat kan iedereen wel indenken en is overal te lezen, vandaar dat ik de woede jegens mijn ouders heb gekozen want die zijn ook belangrijk als zoiets gebeurd.
Mijn leven is getekend.
