X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Mens en gezondheid" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


Het lijkt hier wel te spoken!

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
+1
  Goed artikel ( +1 )
  Slecht artikel ( 0 )
RSS van Spacekees Spacekees Auteur op infoyo sinds
08 September 2008


Bekijk het profiel van Spacekees
Datum: 29-09-2008
Auteur: Spacekees
Rare, vreemde en abnormale dingen maken we allemaal wel eens mee in het dagelijks leven.Dat is normaal en valt vast wetenschappelijk te verklaren.Of misschien toch niet? Misschien zijn er wel energie velden om ons heen, geestverschijningen?De logica van een man met 2 benen op de grond, die werkt met stervenden en†woont met het onverklaarbare.

Het begin is de dood

Om een geest te zijn moet je eerst sterven, dat is begrijpelijk, maar begint ook direct al ingewikkeld.
Want, wat is sterven precies, en waar geen we heen?
Mijn ervaring leert dat je zelf als stervende nog de nodige bekwaarheid hebt om het stervensproces te versnellen of juist vertragen.
We praten hier uiteraard over een natuurlijke dood, bij bijvoorbeeld een auto ongeluk zou bovenstaande echt nergens op slaan.
Ik heb meegemaakt dat mensen dagen kunnen wachten om nog iets van het aardse bestaan mee te mogen maken.
Bijvoorbeeld het bezoek van een echtgenoot of de geboorte van een kind.
Zelfs heb ik mensen gezien die de (in onze ogen) meest rare tijden 'kiezen' om te sterven.
Daar waar familie en vrienden dagen en nachtenlang wachten aan het sterfbed om de stervende bij te staan, dan even een patatje gaan halen en terugkomen wanneer die persoon in kwestie overleden is.
Dat is vreemd, maar het kan ook andersom.
Waar een vrouw dagenlang wacht op het bezoek van haar zoon uit Amerika, deze komt uiteindelijk binnen, de vrouw gaat rechtop in bed zitten, spreid haar armen als verwelkoming en overlijd.

En dan ben je dood

Ja, dan is het afgelopen.. of niet..?
Nadat iemand bij ons overleden is hebben wij een redelijk vast protocol van handelen.
Allereerst moet er een arts komen die gaat schouwen.
Dat kan soms wel even duren, vooral s'nachts is mijn ervaring, kan het uren duren.
Ik heb eens een nachtdienst meegemaakt waarin een client om 1uur overlijd.
De arts komt pas s'morgens om te schouwen, dus het lichaam blijft onaangeroerd op een afgesloten slaapkamer liggen.
Ik doe verder mijn dingetjes die nacht, regel medicijnen en loop eens een rondje.
Tot ik opeens een koude wind langs mij heen voel gaan, ik krijg er zelfs kippenvel van, en dan tikt er iemand op mijn rug.
2 keer..
Niemand te zien, nergens niet in de lange gangen van het verpleeghuis is het doodstil...
Nou daar sta ik dan, alleen en nog uren alleen ook.
Altijd nuchter en nu, ja toch, moet er iets onverklaarbaars gebeurd zijn.
En het word alleen maar erger.
S'morgens komt de arts langs om te schouwen, en ik heb besloten nog maar even te blijven voor het afleggen.
Tenslotte houden mensen het soms jaren vol in zo'n verpleeghuis en bouw je toch een band met ze op, dan is afleggen iets moois wat je voor de client kunt doen, de laatste keer mooi maken.

Als dat is afgerond gaat het bed weer omlaag dat, anders dan anders, deze keer gepaard ging met een enorme knal met daarop volgend volledige duisternis door het uitvallen van het licht.
Ah, een stop doorgeslagen, gebeurd overal wel eens.
Maar deze keer niet dus!
Overige kamers hebben nog wel stroom, en een paar minuten later is er ook op de stervenskamer weer licht..
Onverklaarbaar..
En zo zijn er meer wonderlijke verhalen.
Door mijn opleidingen heb ik bijvoorbeeld geleerd dat dementerende ouderen (die je in verpleeghuizen veelal tegenkomt) een lager bewustzijn niveau hebben dan de doorsnee gezonde mens.
Dementerende zijn zich dus minder bewust van hun omgeving en van zichzelf, en daardoor in staat energie velden of hoe je het maar noemen wil, waar te nemen.
Hierover ken ik een verhaal over een wat grieperige dame die van een welverdiend beddagje geniet op een vier persoonskamer.
Welteverstaan, een slaapkamer met 4 slaapplaatsen afgezonderd van de huiskamer.
Ik kom bij haar om te vragen hoe het gaat en of ze straks ook iets wil eten.
Het andwoord is verward zoals te verwachten was van deze mevrouw die in een vergevorderde staat van het dementie proces is.
Ze zegt;" Met mij gaat het prima, ik wacht hier nog even op m'n moeder en op mijn oma, ze zullen er zo wel zijn.
Dat moet ook wel want ik ga zo weg, ik moet de kinderen nog uit school halen.
Maar, er was hier net een meneer, een beetje een vreemde man met een grijze baard en een colbertje, lang en slank, en die zat op het bed tegenover mij.
Ik heb hem maar weggestuurd, vond het een rare man."
Opzich is dit geen raar of vreemd verhaal van een dementerende vrouw, dus ik hecht er weinig waarde aan en ga verder met de dagelijkse werkzaamheden.
Drie kwartier later kom ik mevrouw een bord eten brengen.
Ze herkent me niet meer, neemt wel dankbaar het eten aan, en als ik weg wil lopen zegt ze;"hoor eens, nog 1 ding!
Er zat hier net een man tegenover mij op bed.
Beetje een lange, slanke man met een colbertje en een grijze baard.
Ik heb hem maar weggestuurd, vond het een raar type."
Hee, dat is raar, 2 keer hetzelfde verhaal van iemand die dat zelf niet weet.
Na wat navraag bij oude rotten op de werkvloer een schrikbarende conclusie.
De betreffende kamer was voor een paar jaar terug een mannenslaapkamer, en op het achterste bed links in de hoek (het bed tegenover de zieke vrouw) heeft jarenlang een man geslapen.
Een lange man, slank ook, met een grijze baard en vaak een colbertje aan...

Jaa, er is dus meer

Gelukkig ben ik erachter gekomen dat er daadwerkelijk meer is tussen hemel en aarde.
Niet eens zo zeer door mijn ervaringen op de werkvloer, die welliswaar onverklaarbaar voor mij zijn, maar nog meer door ervaringen bij mij thuis.
Kijk, op het werk hoort het er misschien wel bij, het is een plek waar veel mensen sterven.
Misschien is het 'logisch' te noemen dat overledenen eens terug komen om een plaats te bezoeken.
Ik heb eens een boek gelezen over de slagen aan het westfront van de eerste wereldoorlog waar, tot op de dag van vandaag, door verschillende mensen geestverschijningen worden waargenomen.
Daar zijn miljoenen mannen gesneuvelt en dat verklaart misschien dat overledenen terugkomen, maar thuis?

Ik woon samen met mijn lieve vriendin in een klein maar gezellig flatje.
In eerste instantie was er thuis niks aan de hand, gewoon huisje, boompje, beestje leven zeg maar.
Na een maand of 7 samenwonen overlijd, toch plotseling, de oma van mijn vriendin.
Een vrouw waar ze altijd veel aan heeft gehad en vaak bij in de buurd te vinden was.
Mijn vriendin was aan het werk, en plotseling in de auto weer terug naar huis zegt ze tussen neus en lippen door;"Mijn oma is overleden".
Oh ja? "Ja, ik denk het zo opeens.."
Thuisgekomen maar eens bellen, en wat denk je, ze heeft nog gelijk ook!
Tranen met tuiten, en na de begravenis begint bij ons thuis ook het onverklaarbare.
Eerst viel het mee, s'nachts horen we wel eens wat gestommel en geklop, en af en toe valt er iets om in de keukenkastjes zonder dat daar iemand is.
En denk nu niet dat het slecht opgestapeld is, dat dacht ik namelijk ook, maar een zoutvat van een kilo die op een plank staat valt niet zomaar om..
Dan is er nog een voorval met haar digitale camera die we wilden gebruiken om een foto te maken tijdens een romantisch etentje binnenshuis.
Deze was helaas leeg, de batteijen althans.
We leggen de digi weer op tafel en gaan er allebei voor staan te kijken, als opeens het apparaat aanspringt, de lens uitzoomd en vervolgens weer uitgaat.
Dat is vreemd, de batterijen waren toch leeg?
Misschien, dacht ik bij mijzelf, valt het bovenstaande nog te verklaren.
Er kan een muis door het keukenkastje hebben gelopen en het zoutvat omgelegt hebben.
Er kan ook nog wel een beetje stroom in de batterijen van de digi hebben gezeten wat zichzelf ontlaad of iets dergelijks, maar dat geloof ik niet meer na de volgende voorvallen.
Op een dag zit ik, bij ons in de badkamer, even een bruine trui te breien of een biels uit m'n rug te drukken, het is zoals je het wil noemen.
Dan gaat opeens de douche achter het douchegordijn aan, en een 10tal seconden later weer uit.
Dat lijkt mij raar, en na het vereisde schoonmaakwerk ben ik gaan kijken naar de douche knoppen die werkelijk potdicht zaten, en toch is de vloer nat.
Dat kan ik niet verklaren, evenals een kaars die tijdens het filmkijken sŠvonds de lucht in gaat, niet hoog maar wel duidelijk los van de ondergrond, om even later weer op dezelfde plek neer te komen.
Een paar dagen geleden nog viel hier het behang van de muur, althans een soort behang wat een eigengemaakt kunstwerk moet voorstellen, maar toch in ieder geval goed vastzat.
Het was een dag later ook net zo gemakkelijk weer op te hangen.
Onverklaarbaar.

Moet ik bang zijn?

Angst voor het onbekende is erg logisch, ik denk dat we dat allemaal wel hebben.
Daarom word mij denk ik ook dikwels gevraagt of ik bang ben voor al die onverklaarbare voorvallen.
Ik niet!
En dat is geen stoerdoenerij of waar je het maar onder wilt plaatsen, maar toch een beetje nuchterheid denk ik.
Op het werk heb ik altijd naar eer en geweten voor de clienten gezorgd, en alles gedaan wat in mijn macht ligt om het de mensen zo aangenaam mogelijk te maken in een onaangename positie.
De oma van mijn vriendin heb ik niet zo goed gekent.
We zijn er een paar keer geweest, en de laatste keer, ongeveer een week voor haar plotselingen overlijden, heeft ze me stevig vastgepakt, naar zich toe getrokken en gefluistert;" pas goed op m'n meisie hoor!"
Nou daar doe ik nog steeds mijn uiterste best voor, bovendien is het al heel wat dat ik ben goedgekeurd, voorgaane vriendjes van mijn vriendin heeft ze stuk voor stuk afgekeurd namelijk.
Daarbij is het een goed gevoel dat er iemand is die op ons past, een soort bescherm engel, en daarom.. daarom ben ik niet bang!

Reacties op dit artikel
Tigris, 2008-10-12
( 0 )

Interessante verhalen. Doet je echt aan het denken zetten over het al of niet bestaan van spoken. Vrienden en familieleden hebben me ook al vaak dergelijke verhalen verteld over spoken (vooral dat ze 's nachts overleden familieleden hebben gezien), maar zelf heb ik nog nooit zoiets meegemaakt. Op http://www.drowned-sorrow.com/realghoststories.html vind je nog meer ervaringen van mensen die spoken en overleden familieleden hebben gezien. Best wel griezelig, maar tezelfdertijd ook hoopgevend.
Elisie, 2009-06-15
( -1 )

Mooi verteld, lekker nuchter maar toch er een opend mind voor...succes ermee en ik hoop dat het in de goede sfeer blijft!
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:

Auto en vervoer Computers en internet Dier en natuur Electronica Eten en drinken Financieel Hobby en vrije tijd Huis, tuin en wonen Kunst en cultuur Mens en gezondheid Mijn mening over... Muziek, Tv en films Samenleving en ontwikkeling School en studie Sport Vakantie en vermaak Wetenschap Zakelijk




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2018 - Infoyo.nl