Duragesic Pleister
; "Duragesic Pleister")
Het was in het jaar 2007, was 5 jaar na mijn rugoperatie, en de pijn werd steeds erger,werden weer foto's en scna's gemaakt, maar kreeg alleen te horen dat de rug slecht was, en dat ze er weinig aan durfde te doen.
De enige oplossing wat ze wilde doen was pijnbestrijding, je stemt weer in, en je gaat ervoor, maar na de zoveelste en het helpt niet, ga je voor andere keuzes zoeken.
Terug bij de huisarts, en hij besloot met morfine te beginnen, de duragesic pleister, en hij begon met 12 mg.
Dit ging wel een tijdje goed, wat is een tijdje, niet lang dus.
Ik werd misselijk, kon niet naar de wc gaan, en was de hele dag moe, maar de pijn nam toe.
De dosis werd verhoogd, naar 25 mg, de pleister werd ook groter, maar ik kreeg steeds te horen het was een onschuldig iets, en ik had minder pijn, dit was ook zo, en je voelt je wel beter, door de lichtere pijn.
Maar ik werd steeds zieker ervan, kon niet meer eten, niets smaakte me, wist geoon niet meer wat ik moest eten.
Deze pleister is verhoogd tot 100mg, de pijn was weg, om de drie dagen moest ik hem verwisselen,
de eerste dag, dan merk je niet zoveel, maar na wat uurtjes voel je dat het begint, de dag erna heb je er ook nog pleizer van, zowel zonder pijn, maar ook de bijwerkingen.
De laatste dag kon je merken dat de pleister af begon te nemen, en snakte je alweer naar de volgende dag toe.
Ik merkte dat deze pleister me teveel werd, en wist niet meer wat ik moest doen, het was niet aleen de durogesic maar ook nog de andere medicatie die ik erbij in moest nemen.
Er kwam een nieuwe huisarts in zijn praktijk, en besloot om eens bij hem een afspraak te maken.
Afspraak Bij Een Nieuwe Huisarts
; "Afspraak Bij Een Nieuwe Huisarts")
De afspraak bij de nieuwe huisarts, die bij mijn andere in de praktijk zat, was even wennen voor me.Was een jonge arts, maar hij nam het serieus, en luisterde naar me, hij ging de medicatie lijst eens nakijken, en ik zag zijn ogen al gaan.
Meid wat slik jij wel allemaal niet, zullen we het eens anders aan gaan pakken?
Ja zei ik, van mij mag het, want zo kan ik niet verder met mijn leven.
I.p.v Durogesic kreeg ik Fentanyl, hier kon ik niet aan verslaafd raken, en begon met een lage dosering
de medicatie werd ook aangepast, en het ging redelijk goed met me, de eerste dagen.
maar na een week, begon de pijn weer ze heftig dat ik weer naar hem terug ging, de pleister niet om de drie dagen verwisselen maar om de 2 dagen, ik had toen 12.5 mg.
Je bljft zo week in, wwek uit, maand, en maand uit maar door gaan, maar plots waren we een hele tijd verder, de kast met medicatie, zag er uit als een apptheek, pfff, als ik sávonds moest gaan slikken dacht ik, eindelijk ze zijn er weer door.
Het was eind 2008 en ik gebruikte inmiddels al 50mg Fentanyl, dus wel verslavend, want je lichaam vraagt naar meer, waar houdt het toch op dacht ik.
Wist me geen raad meer, het was Febr. 2009 en ik werd ziek, was mager, kon niet meer eten, en het ging niet goed met me, dit voelde ikzelf ook.
De huisarts kwam, maar ik was zover heen, dat ik hem op de achtergrond hoorde zeggen, dit gaat niet goed met haar, ik kom morgen terug, en dan nemen we een besluit.
Ik dacht gelijk dat wordt opname, was er niet blij mee, hij was de deur uit, en ik riep naar mijn moeder.
Probeerde te praten tegen haar, dat ik bang was, en niet meer wist wat ik moest doen.
Ze zei, ik help je, ben bij je, en ze nemen je niet zomaar mee.
De volgende dag kwam de huisarts, en we praten met elkaar, ik besloot te stoppen met de fentanyl, dit brak mijn hele lichaam af, maar ook mijn weerstand.
Hij was het ermee eens, maar moesten iets gaan zoeken voor de pijn, dacht dat komt wel, maar eerst die pleister weg.
Het was een zware tijd, om hier vanaf te komen, wat voor bijwerkingen je allemaal krijgt.
rillingen, warm, angst, niet slapen, het was echt ontwennings verschijnselen, en dat noemen ze dan niet verslaafd
Durfde niet alleen te blijven, en durfde niet te gaan slapen, bang dat ik niet meer wakker werd.
Maar na een maand knapte ik op, ik kwam wat kilo's aan, en voelde me al beter, iedereen die me zag zei het ook.
Nu gebruik ik nog veel medicatie, want anders kom ik de dag niet door, maar is voor de zenuwpijn, ook geen fijne medicatie, want hier krijg ik ook veel bijverschijnselen van.
maar ik kan ermee leven.
Wat ik wel weet, is dat ik nooit meer met morfine begin, je komt er niet af, je vraagt steeds meer.
voor deze gebeurtenis, ben ik mijn mams wel dankbaar wat ze voor me gedaan heeft.
Want ze stond dag en nacht voor me klaar.
