X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Mens en gezondheid" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


hersenvliesontsteking

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
0
  Goed artikel ( 0 )
  Slecht artikel ( 0 )
RSS van anitakluin anitakluin Auteur op infoyo sinds
11 Februari 2011


Bekijk het profiel van anitakluin
Datum: 19-02-2011
Auteur: Anitakluin
Op 20 juni 2003 word ons eerst kind geboren. Hoera het is een jongetje we waren zo gelukkig.De volgende dag mochten we naar huis we waren zo blij dat we thuis waren. De kraamverzorgster was al bij ons thuis. Onze zoon was nogal aan het kreunen en de kraamverzorgster zei dat als we het niet vertrouwde we naar het ziekenhuis moesten gaan.


S'avonds werd het niet minder en we zijn naar het ziekenhuis gegaan. Daar vertelde ze dat hij hoofdpijn had omdat hij met de vacuum was gehaald. Ja dat klonk heel logisch we zijn naar huis gegaan en hebben hem een paracetamol gegeven voor de nacht. De volgende dag werd het niet beter hij sliep slecht en was onrustig. Toen de kraamverzorgster naar huis was en mijn man besloot om met hem even buiten te gaan kijken stopte hij met ademen. We zijn ons lam geschrokken. Ik ben snel naar de buurvrouw gerend die werkt in het ziekenhuis op de kraam afdeling ze kwam gelijk mee en zei dit is niet goed. Ik heb de verlokundige gebeld en die zijn gelijk gekomen. Die hebben het ziekenhuis gebeld en we konden gelijk komen. Daar gingen we weer. Alleen nu hadden we afgesproken dat hij niet mer mee naar huis ging voor we wisten wat er echt aan de hand is. We hebben een goed gesprek gehad in het ziekenhuis en toen waren ze er al achter dat hij een bacterie bij de longen had. Nou dachten we dat valt nog mee, we konden dus lekker naar huis alleen zonder onze zoon. We zijn eerst lekker buiten gaan zitten om het te laten bezinken en toen we op het punt stonden om naar bed te gaan ging de telefoon. Mijn hart sloeg even over wie belt er nog zo laat dacht ik. Mijn man nam op, het was het ziekenhuis met de medeling dat onze zoon een hersenvliesontsteking heeft. Dat was schrikken mijn wereld storte in. Gek genoeg heb ik wel goed geslapen. Daar gingen we 10 dagen lang naar het ziekenhuis toe 2 keer op een dag en toen was de dag daar hij mocht naar huis. We konden hem na het avond eten ophalen. Toen ik hem zag zei ik nog tegen de verpleegkundige weet je zeker dat hij naar huis mag, ik had er geen goed gevoel over. Ze heeft met de arts overlegegd en zei ja hij mag naar huis. Toch was ik blij maar ook weer niet ik vertrouwde het niet. Mijn gevoel kreeg gelijk en 2 weken later lag hij weer in het ziekenhuis met hersenvliesontsteking. Daar gaan we weer alleen was hij er nu slechter aan toe dan de eerste keer. Nu moest hij 4 tot 6 weken blijven. Wat een vreselijke tijd. Ik ging er bijna aan onder door maar de steun van iedereen heeft me vreselijk goed geholpen. Na 4 weken mocht hij naar huis en wat bleek hij had een hersen beschadiging opgelopen. We dachten nog we zullen wel zien wat er gaat gebeuren. Maar wat blijkt hij is meervoudig gehandicapt. Bedankt ziekenhuis?
Hij zit nu in een rolstoel en kan niks. Hij praat niet, zit niet, kan niet lopen. En nu?
Hij is een vrolijke vent lacht de hele dag. Ik wil hem niet missen voor geen goud. Maar het had zo anders gekunt als ze eens luisteren naar ouders.
Op 20 juni 2003 word ons eerst kind geboren. Hoera het is een jongetje we waren zo gelukkig.<BR>De volgende dag mochten we naar huis we waren zo blij dat we thuis waren. De kraamverzorgster was al bij ons thuis. Onze zoon was nogal aan het kreunen en de kraamverzorgster zei dat als we het niet vertrouwde we naar het ziekenhuis moesten gaan. S'avonds werd het niet minder en we zijn naar het ziekenhuis gegaan. Daar vertelde ze dat hij hoofdpijn had omdat hij met de vacuum was gehaald. Ja dat klonk heel logisch, we zijn naar huis gegaan en hebben hem een paracetamol gegeven voor de nacht. De volgende dag werd het niet beter hij sliep slecht en was onrustig. Toen de kraamverzorgster naar huis was en mijn man besloot om even met hem naar buiten te gaan kijken, stopte hij met ademen. We zijn ons lam geschrokken. Ik ben snel naar de buurvrouw gerend die werkt in het ziekenhuis op de kraam afdeling ze kwam gelijk mee en zei dit is niet goed. Ik heb de verloskundige gebeld en die zijn gelijk gekomen. Die hebben het ziekenhuis gebeld en we konden gelijk komen. Daar gingen we weer. Alleen nu hadden we afgesproken dat hij niet meer mee naar huis ging voor we wisten wat er echt aan de hand was. We hebben een goed gesprek gehad in het ziekenhuis en toen waren ze er al achter dat hij een bacterie bij de longen had. Nou dachten we dat valt nog mee, we konden dus lekker naar huis alleen zonder onze zoon. We zijn eerst lekker buiten gaan zitten om het te laten bezinken en toen we op het punt stonden om naar bed te gaan ging de telefoon. Mijn hart sloeg even over wie belt er nog zo laat dacht ik. Mijn man nam op, het was het ziekenhuis met de medeling dat onze zoon een hersenvliesontsteking heeft. Dat was schrikken mijn wereld storte in. Gek genoeg heb ik wel goed geslapen. Daar gingen we 10 dagen lang naar het ziekenhuis toe 2 keer op een dag en toen was de dag daar hij mee mocht naar huis. We konden hem na het avond eten ophalen. Toen ik hem zag zei ik nog tegen de verpleegkundige weet je zeker dat hij naar huis mag, ik had er geen goed gevoel over. Ze heeft met de arts overlegegd en zei ja hij mag naar huis. Toch was ik blij maar ook weer niet ik vertrouwde het niet. Mijn gevoel kreeg gelijk en 2 weken later lag hij weer in het ziekenhuis met hersenvliesontsteking. Daar gaan we weer alleen was hij er nu slechter aan toe dan de eerste keer. Nu moest hij 4 tot 6 weken blijven. Wat een vreselijke tijd. Ik ging er bijna aan onder door. Dankzij de steun van familie en vrienden kwamen we de tijd door. Na 4 weken mocht hij naar huis en wat bleek hij had een hersen beschadiging opgelopen. We dachten nog we zullen wel zien wat er gaat gebeuren. Maar wat blijkt hij is meervoudig gehandicapt. Bedankt ziekenhuis?
Hij zit nu in een rolstoel en kan niks. Hij praat niet, zit niet, kan niet lopen. En nu?
Hij is een vrolijke vent lacht de hele dag. Ik wil hem niet missen voor geen goud. Maar het had zo anders gekunt als ze eens luisteren naar ouders.









Bron: Infoyo - Deel je kennis

Reacties op dit artikel
Wees de eerste die een reactie plaatst!
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2017 - Infoyo.nl