X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Mens en gezondheid" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


Overspannen of burnout? Neem je rust!

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
+1
  Goed artikel ( +2 )
  Slecht artikel ( -1 )
RSS van Shalinda Shalinda Auteur op infoyo sinds
22 Oktober 2008


Bekijk het profiel van Shalinda
Datum: 10-11-2008
Auteur: Shalinda
Het is niet raar dat je in de hedendaagse maatschappij als werknemer wel eens gek wordt van de malle molen waarin je geacht wordt mee te draaien. Targets die je moet halen, werkzaamheden die toenemen terwijl er minder personeel beschikbaar is vanwege bezuinigingen. Maar ondertussen moet je wel dezelfde kwaliteit blijven leveren. Niet gek dat een hoop mensen op een gegeven moment afknappen.

'Die is overspannen' , ik hoor het de laatste tijd steeds vaker. Weer iemand die de werkdruk even niet meer aankon.
Als het jezelf een keer is overkomen, hoor je ineens allerlei verhalen. Of van iemand die uit eigen ervaring spreekt of ze kennen wel iemand in hun naaste omgeving die hetzelfde is overkomen.

'Mij is het ook overkomen' hoorde ik van vele kanten nadat ik zelf ook het slachtoffer was geworden van een burnout.
En in het begin denk je dan nog: zo, zo, die is er vier maanden tussenuit geweest, die zelfs een jaar. Zou het bij mij ook zo lang gaan duren?
Ik had van tevoren ook geen benul hoe lang het zou duren voordat ik weer de 'oude ik' zou zijn.
Dat is per geval natuurlijk weer anders.
Wat ik wel geleerd heb, is dat het nemen van voldoende rust heel belangrijk is.
Dat je je niet moet laten 'pushen' om weer aan het werk te gaan, terwijl je zelf met heel je lijf voelt dat dat nog niet gaat.
Natuurlijk is het belangrijk om weer terug te keren in het arbeidsproces indien je overspannenheid of burnout tenminste aan het werk gerelateerd is. Dat wordt ook door iedere arts c.q. psycholoog direct geroepen.
Natuurlijk is het goed om weer je zelfvertrouwen terug te krijgen, iedereen voelt zich na zoiets zwak, nutteloos, waardeloos, afgedankt en ga zo maar door.
Maar je lichaam heeft de rust nodig om je 'batterij' die even helemaal leeg is, weer langzaam op te laden.
En neem je niet voldoende rust, zal je lichaam je vanzelf weer waarschuwen.

Ik ging na 1 1/2 jaar weer aan het werk bij een andere werkgever, na een hoop getouwtrek met mijn oude werkgever.
In het kort kwam het erop neer dat mijn oude werkgever mij pushte om weer terug te keren in de commerciŽle functie (in een telecomwinkel) die ik daarvoor had, terwijl mijn hele lijf schreeuwde dat ik dat niet meer aan kon, dat werk absoluut niet meer wilde.
Een alternatieve functie (op kantoor) was uitgesloten. Uiteindelijk ben ik in het gelijk gesteld door een arbeidsdeskundige en kon het bedrijf niet anders dan mij uitkopen.

Na 1 1/2 jaar wordt er dan van alle kanten om je heen toch voorzichtig gevraagd of je er nog niet steeds niet aan toe bent om weer te gaan werken; het is toch fijn om weer eens wat nuttigs te gaan doen?
'Is dat niets voor jou, of dit baantje, lijkt je dat niet leuk?' 
Uiteindelijk accepteerde ik een baan in de administratie; wel voor het aantal uren wat ik wilde, maar dan wel verdeeld over 4 dagen, terwijl ik eigenlijk maar 3 dagen wilde werken.
Ik zat er koud een maand (nog in mijn proeftijd), of ik kreeg een nekhernia, waardoor ik onmogelijk mijn werk nog kon doen. Ik ben niet iemand die snel klaagt over pijntjes, maar mŠn, zoveel pijn heb ik in mijn leven nog niet gehad.
Ik zat uiteindelijk 6 weken thuis, heb wel tussendoor nog getracht om mijn werk weer op te pakken.
Ben op een gegeven moment toch maar weer naar mijn werk gegaan, maar was na een uur al weer thuis.
'Typisch een sein van je lichaam. Je was er gewoon nog niet klaar voor om weer te gaan werken'  zei een vriendin van me. Het klinkt misschien een beetje raar, maar toch geloof ik daar wel in.
Tenslotte is het 'instorten' voorafgaande aan een overspannenheid of burnout niets anders dan een sein van je lichaam dat je teveel van jezelf eist.

Kortom, het moraal van dit verhaal is: rust goed uit na een overspannenheid of burnout, anders zul je het opnieuw moeten bezuren!

Reacties op dit artikel
Patricia, 2008-11-12
( +20 )

Hi,

ik ben sinds vorige week overspannen thuis. ik ben mijn huisarts al geweest en die zei dat ik rust moet nemen. dit was vorige week donderdag.
De huisarts heeft mij door verwezen naar een kliniek om te helpen met de overspannenheid , een psycholoogpraktijk geloof ik.

Diezelfde dag ben ik ook naar de Arbo -arts geweest en alles uitgelegd.
De afspraak was dat de Arbo-arts mij terug zou bellen, dit omdat ik te emotioneel was en nog steeds ben om een fatsoenlijk gesprek te houden.

tot op vandaag ben ik nog steeds niet terug gebeld door de Arbo-arts.
Wel heeft mijn werk gebeld en een brief gestuurd voor op gesprek te gaan.
Dit was niet de afspraak met de ARbo-arts.

Ik heb maar 3 dagen een beetje rust kunnen nemen, ik heb het gevoel dat er niet geluisterd word.
Het kost mij zelfs zoveel moeite om te eten dat ik al in 1,5 week al 2 kilo ben afgevallen.

Mijn vraag is mag de werkgever je verplichten te komen op dat gesprek, ondanks ik zelf denk dat ik niks zinnigs zal zeggen?
Ik ben namelijk erg huilerig en ik ben bang dat ik straks ergens mee akkoord ga dat ik me na afloop niet meer zal herinneren,

Graag advies/mening?
Patricia, 2008-11-12
( +8 )

Hi,

ik ben sinds vorige week overspannen thuis. ik ben mijn huisarts al geweest en die zei dat ik rust moet nemen. dit was vorige week donderdag.
De huisarts heeft mij door verwezen naar een kliniek om te helpen met de overspannenheid , een psycholoogpraktijk geloof ik.

Diezelfde dag ben ik ook naar de Arbo -arts geweest en alles uitgelegd.
De afspraak was dat de Arbo-arts mij terug zou bellen, dit omdat ik te emotioneel was en nog steeds ben om een fatsoenlijk gesprek te houden.

tot op vandaag ben ik nog steeds niet terug gebeld door de Arbo-arts.
Wel heeft mijn werk gebeld en een brief gestuurd voor op gesprek te gaan.
Dit was niet de afspraak met de ARbo-arts.

Ik heb maar 3 dagen een beetje rust kunnen nemen, ik heb het gevoel dat er niet geluisterd word.
Het kost mij zelfs zoveel moeite om te eten dat ik al in 1,5 week al 2 kilo ben afgevallen.

Mijn vraag is mag de werkgever je verplichten te komen op dat gesprek, ondanks ik zelf denk dat ik niks zinnigs zal zeggen?
Ik ben namelijk erg huilerig en ik ben bang dat ik straks ergens mee akkoord ga dat ik me na afloop niet meer zal herinneren,

Graag advies/mening?
Chantal, 2009-05-13
( +3 )

Ik herken je verhaal.bij mij werd het opgezet in lichamelijke klachten zolas nek en rugpijn.
ik heb me daardoor een aantal keer ziekgemeld en indd het lijkt wel of er niet naar je geluisterd word.
meestal maar 1 dag rust en dan weer aan het werk.
ik merkte dat ik veel spanningen had.steeds weer naar de huisarts dan weer fysio..het hielp niet..werd toen huilerig..ongeconcentreerd,nergens meer zin in en moe.
ik zit nu 1 dag in de ziektewet en mn baas belt me alweer op morgen gelijk op gesprek.
ze verplichten je wel te komen indd.maar of het mag weet ik niet.
ik wil ook graag advies.een ding is zeker onslaan mogen ze je niet.ze kunnen je wel dwingen tot werken.wat ze bij mij steeds doen..
Patricia r, 2009-05-19
( +1 )

Hallo,

IK heb zelf een burn-out gehad en idd nar een week moest ik ook op gesprek. Dit is dus wel verplicht omdat als je weigert de werkgever je ziektegeld kan stoppen. Ik heb toen mijn vriend meegenomen omdat er bij mij ook geen zinnig woord uit kwam en omdat ik mij heel bedreigd voelde. Ik moest eigenlijk na 2 weken weer aan het werk maar heb mijn been stijf gehouden en gezegd dat ik dat niet kon en heb dan ook de arbo-arts gevraagd of hij contact kon zoeken met mijn psycholoog. Nadat hij dat had gedaan begreep hij me volkomen en wist dus ook dat het echt mis was. Nu 9 maanden later ben ik weer vooraichtig aan het werk. Als ik jullie een tip mag geven neem iemand mee naar zulke gesprekken en laat hun contact zoeken met je psycholoog.
Marco, 2009-05-27
( +1 )

Ik lees op meerdere sites over overspannendheid dat men telkens adviseert naar een huisarts te gaan en dat velen dat ook hebben gedaan. In het 2e geval gaf de huisarts dan het advies rust te nemen etc.
Ik ben een jaar of 6 geleden naar mijn huisarts geweest omdat ik het idee had overspannen te zijn. Nadat ik de sitatie had uitgelegd zei hij doodleuk dat ik voor psygische problemen niet bij een huisarts moest zijn. Hij was er alleen voor lichamelijke problemen. Sterker nog, hij vertelde me er nog even bij dat hij voor iedere patient 15 minuten de tijd heeft en ik dus eigenlijk zijn tijd zat te verdoen die hij had kunnen besteden aan iemand met een licha,elijk probleem. Toen ik daarop in tranen uitbarste draaide hj het iets bij. Hij zei: ik zie emotie. Toen vroeg hij me wat de dingen waren die veel tijd van me namen. Ik had een 40 urige werkweek, daarbij stond ik 1 avond in de week achter de bar wat ik zag als hobby. Ook had ik een relatie. Zijn advies was dat ik met 1 v/d 3 zou stoppen of minderen. Gezien ik het bijbaantje als hobby en uitlaatklep cq ontspanning beschouwde bleef er maar 1 optie over. Ik ben 4 dagen gaan werken. Hij zei dat hij me na 3 weken wilde terugzien om te horen of het beter ging. Ik ben niet meer naar hem terug geweest. Ik had geen zin meer om naar iemand te gaan die me verteld dat ik zijn tijd loopt te verdoen met iets waarvoor ik niet bij hem moet zijn. Nu, jaren later en vele aanvaringen met kennissen, collega's en vreemden, huilbuien, pesthumeuren en onzekerheden verder heb ik me ziek gemeld. Ik werk alweer jaren 5 dagen, inmiddels 4 bedrijven verder en het bijbaantje gestopt. Na haptotherapie te hebben geprobeerd nu maar naar een maatschappelijk werkster gegaan. Morgen m'n 2e afspraak. Ik weet niet of het wat is maar waar moet ik anders heen als de huisarts me niet wil zien? Na morgen neem ik contact op met de bedrijfsarts hoewel ik ervan uitga dat hij, gezien hij in opdracht van mijn werkgever werkt, de situatie genuanceerder zal inschatten dan dat deze werkelijk is.
Bebe, 2009-10-18
( +12 )

Ik heb me laten pushen en ben weer na 6 weken gaan werken. Helemaal opgebrand. Verschillende tests bij de psycholoog wijzen uit dat ik uitgeput ben. ALs ik zo doorga, burn-out. Ik weet gewoon echt niet meer wat ik doen moet. Voel de druk van mijn werkgever (baas is vies woord), de druk van mijn collega's. Iedereen is ikke ikke ikke. Mij lukt dat niet. Wat is dat? Ik werk in een kapsalon en voel daarbij ook de druk van klanten die me zogenaamd niet kunnen missen. Maar die praten toch ook vanuit hun ik??? Van t idee ziek melden voel ik me al niet lekker, ben geen zeikerd. Praten met de werkgever, de arbo arts....allemaal geen zin gehad. Mijn gevoel: ze hebben gewoon n spelletje gespeeld. Heb gewoon geen zin meer in confrontaties, mijn werkgever is n narcistische lull. De arbo uitgerangeerde rand debielen. Maar daar mogen wij op vertrouwen. Ben ook zo boos en prikkelbaar tegenwoordig. Heeft iemand please voor mij de oplossing hoe ik kan leren mijn poot stijf te houden en voor mezelf te kiezen.? Waarom is dat toch zo moeilijk?
Mirri, 2009-11-05
( 0 )

Ik zit nu ook in de ziektewet sinds bijna twee weken. Vandaag is er een sociaal psychiatrisch medewerker geweest. Ook hij gaf de tip rust.
Die beste man is net vertrokken en ik word alweer gebeld door iemand van mijn werk.
Of ik volgende week vrijdag aub weer wil beginnen. Want anders loopt er van alles vast op mijn werk. Eigenlijk laat ik mij weer overhalen.......... Terwijl mijn lijf schreeuwt om rust. Sinds ik thuis ben, zijn de kinderen al zoveel rustiger geworden. Dat wil ik niet meer kwijt.
Ik ben er nog helemaal niet aan toe.
Als ik weer ga werken, wil ik zien dat ik met een andere collega mag werken, want mijn collega is zo gedreven. Die komt daar nooit meer vanaf.
Voor mij is zo'n gedreven collega helemaal niet goed. Vooral nu niet.

Soms denk ik: had ik maar een been gebroken, dan zien de mensen tenminste dat je echt wat mankeert.
Voor een burnout is zo weinig begrip. Onbegrijpelijk gewoon!

Nadat ik deze andere berichtjes hier heb gelezen, weet ik genoeg.
Ze kunnen mij de "piep......." op! Ik laat wel weten wanneer als ik weer begin, en niet mijn collega's en werkgever.

Groetjes
Jenny, 2009-12-20
( +4 )

Ik heb vorige week ziek thuis gelegen omdat ik een blaasontsteking,oorontsteking,keelontsteking en bronchitus had. Ik werd direct gepusht om na 6 dagen te komen werken. Ze hebben me 6 ochtenddienste van 0600 - 14:30 ingeroosterd. Ik heb meerdere malen aangegeven dat mij lichaam het niet trekt waarop ik antwoord krijg van een leidinggevende dat ik me mond moet houden en gewoon moet werken omdat ze me nodig hebben. En ik moet durven om me ziek te melden, dan zou ik me toch in de shit zitten. Ik word gewoon weg bedreigt. Heb nu al 4 dagen last van hyperventileren en huil de hele dag, s'nachts doe ik geen oogdicht en heb enorm pijn in me maag alsof er een tennisbal in zit. Elke keer galmen die stomme woorden van haar door me hoofd. Dreigementen dat als ik ziek word dat ik er van zou lusten. Ik ben die dag gewoon ziek naar huis gegaan. Ik kon niet meer op me benen staan en was alleen maar aan het huilen en hyperventileren en overgeven. Ik vind dit zo erg heb hier 2 jaar lang vol met plezier gewerkt en nu gaat alles er zo aan toe.
Jenny, 2010-02-17
( 0 )

Ik ben nu twee maanden verder. Nog steeds overspannen, tig aantal medicijnen hebben ze me voorgeschreven maar dit helpt mij niet om in slaap te komen, ze maken me alleen ontzettend duf. Ik slaap niet, de ene week kom ik 5 kilo aan en de andere week vliegen die 5 kilo's eraf. Ik wil heel veel eten of juist niet. Ik heb nek,rug en beenklachten. Kortom voel me beroert. Het lijkt alsof de sterke Jenny die nooit een blad voor haar mond nam verdwenen is en er een schichtig schuw onzeker persoon voor in plaats is gekomen.

Een week nadat ik mijn laatste bericht had geschreven heeft mijn oude werkgever haar bedreiging waargemaakt en mijn laten weten dat mijn contract niet zou worden verlengt.
Ik zou officieel tot eind januari moeten werken maar omdat ik ziek thuis was is dit niet gebeurt. Ze hebben me wel van 20 december tot en met 31 januari minstens 2 keer per dag telefonisch gebeld en bedreigt en uitgemaakt voor van alles en nog wat. Ze vertelde me dat ze me loon zou opschorten, dat ik moest durven om een stap naar buiten te zetten dat ze in de zelfde buurt als ik woonde. Dat ik gewoon naar werk moest komen of ze zouden 50% van me loon inhouden.Dat ik schijt aan hun had maar dat hun dit ook aan mij zouden hebben. Als ik nu niet op gesprek zou komen met mijn werkgever + de bedrijfarts dat ik een groot probleem zou hebben.

Ik heb het niet geaccepteerd om met mijn werkgever + bedrijfsarts een gesprek te voeren ik vertrouw deze mensen voor geen cent. In december 2008 zijn mij man en ik overvallen en ben ik neergestoken. Februari 2008 heeft mijn nicht zelfmoord gepleegd en de volgende dag wist het hele bedrijf het tot op de details na. Hoe is het mogelijk dat ik deze mensen zou kunnen vertrouwen?

Ik durf wil nu niet eens op straat lopen omdat ik weet als iemand me vraagt hoe het gaat dat ik in huilen uitbarst.

Mijn contract is eind januari verlopen. Me werkgever heeft me niet ziek uit dienst gebeld. Ik heb gisteren contact met hem opgenomen en ondanks alles netjes gevraagd of hij dit alsnog zou willen doen. Waarop hij antwoordde: Nee, ik doe het niet word maar lekker gek! je bent niet ziek en je bent ook niet ziek uitdienst gegaan.

Jenny, 2010-02-17
( +1 )

Dit allemaal bevort mijn beter worden niet. Ik heb mezelf gisterne zelf ziekgemeld bij het uvw. Mij man heeft alle kopieen gemaakt en toegestuurd. Uvw vertelde mij me geen zorgen te maken en dat mijn oude werkgever een flinke sanctie krijgt als hij me alsnog niet ziek meld.

Ik weet niet hoe dit verder zal gaan lopen. Ik wil me alleen zo snel mogelijk beter voelen. Ik wil me hoofd helemaal leeg hebben. Aanstaande dinsdag ga ik naar me huisarts en zal ze zien hoe het met me is of de nieuwe medicijnen hebben geholpen.

Ik merk wel dat schrijven hoe rommelig en chaotisch ik dat ook doe toch een stukje last van me schouder laat afvallen.


Shalinda, 2010-02-18
( +1 )

Lieve Jenny
Ik kan je geen persoonlijk berichtje terugsturen, dus dan maar via deze site. Hoop dat je het leest.
Ten eerste wil ik je op je hart drukken dat je je niet gek laat maken! Ik begrijp als geen ander hoe je je alles aantrekt. Schandalig zoals de werkgever met je omgaat! Maar overspannen of een burnout zie je niet aan de buitenkant, dus denken mensen al gauw dat je je aanstelt. Niemand dan alleen jijzelf weet hoe rot je jezelf voelt! Ten tweede wil ik je zeggen dat dit hele gedoe wel een enorm leerproces voor jezelf is. Alles zal uiteindelijk goed komen (maar dat heeft wel tijd nodig) en je zal er straks als een sterker persoon uitkomen! Ik trek mij nu nergens meer wat van aan en laat mij door niets of niemand meer gek maken! Moet wel zeggen dat aan de andere kant ik mensen nu moeilijker 'toelaat'; ik ben wat wantrouwiger geworden naar mensen. Maar dat zal op den duur wel slijten. In ieder geval heb je een goede steun aan je man, dat is fijn. Probeer met hem nog een beetje te genieten van het leven! Heb je trouwens wel hulp in de vorm van een psycholoog? Dat van die overval zal misschien ook nog een niet verwerkt iets zijn; wat dat is me nog al wat zeg, eerst overvallen en neergestoken en dan je nichtje die zelfmoord pleegt.. dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Het is geen pretje om bij een psycholoog gaan zitten janken (wat dat doe je zodra je er zit!!), maar het helpt wel!
Nou, probeer in elk geval te denken aan de goede tijden die er weer gaan aankomen. Ik wens je veel sterkte en succes met het vinden van een leuke job bij een betere werkgever dan die je nu op straat hebt gezet.
Groetjes, Shalinda
Jenny, 2010-02-19
( 0 )

Lieve Shalinda,


Bedankt voor je bericht. Ik probeer me er niks van aan te trekken maar elke keer wanneer ik iets rustiger probeer te worden gebeurt er weer wat. Ik word er echt gek van. Ik ben zo bang dat ik me zelf kwijt raak en echt gek ga worden. Gisteren kwam me vriendin me ophalen en die dwong me naar buiten te gaan omdat ik in weken niet buiten was geweest. Na een uur aandringen gingen we naar beneden stond bij de brug ( waar een hele grote park en plas hebben te zitten op een stoel gewoon naar de eenden kijken even frisse lucht. Komt me oude werkgever van Personeels zaken en zegt Jenny lekker aan het relaxen hier en wij jou centen betaald en jij lui op je reet aan het zitten. Ik wist niet wat me overkwam. Er kwam een vulkaan uitbarsting eruit en ik werd helemaal hysterisch. Hij liep met een grijns op ze smoel weg. En ik ben weer terug bij af. Ik durf ook niet tegen me man te zeggen ben echt bang dat hij die gast wat aandoet. Ik snap echt niet waar ze mee bezig zijn. Ik heb 2 jaar lang echt kei en keihard gewerkt. Overuren gemaakt, heb van dienstgewisseld voor ze heel vaak toen ze krab zaten nooit 1 keer nee gezegd.

Misschien is het inderdaad beter om met een psycholoog te gaan praten. Ik wil het liefst eind van de maand weer aan het werk. Ik wil weer tussen de mensen zijn kletsen. Voel me nu zo vervreemd van alles.
Lianne, 2010-03-03
( 0 )

Ik ben sinds 2 weken thuis. Ik werk al 3 jaar op een plek waar ik vanaf dag 1 al twijfels over had. Maar ja, ik ben sterk en laat me niet zomaar uit het veld slaan door een paar twijfeltjes. Ik heb vaak genoeg op zondagen huilend in bed gelegen omdat ik niet meer naar m'n werk wilde en 3 weken geleden op wintersport barstte de bom. Ik was heerlijk ontspannen, in de sneeuw, in de zon en toen hield het op. Huilen, zweten, misselijk, overstuur, ik kon niet meer.
Ben maandag wel naar mijn werk gegaan maar heb alleen maar zitten huilen. Ik kon er niks aan doen, hoe hard ik mezelf ook toesprak, het wilde niet werken.
Ik kon niet meer de schijn ophouden, m'n lichaam protesteerde. Ik kots van m'n werk, ik kots van de organisatie maar ik weet gewoon niet wat ik wil en moet doen. Wat zegt m'n gevoel me eigenlijk?
Ik heb me op een dinsdag ziekgemeld, ben de volgende dag woensdag naar mijn loopbaancoach geweest (daar had ik al 3 keer mee gesproken), ik heb donderdag een gesprek gehad met de Arbo-arts, ik heb dezelfde donderdag een telefonisch gesprek gehad met mijn leidinggevende en ben die woensdag daarna op gesprek geweest met mijn leidinggevende op mijn werk. Bij binnenkomst werd ik al benauwd, alsof er 2 handen op mijn keel werden gezet. Gister, dinsdag, werd ik weer gebeld door mijn leidinggevende. Heb even niet opgenomen. Vanmorgen om kwart voor 10 belde hij weer. Nu wel opgenomen en hij zei dat hij een gesprek heeft gepland MORGEN met hoofd P&O. Ik trek het niet. Ik ervaar totaal geen rust zo!
Ik heb gezegd dat ik dat niet kan en hij zegt dat ik wel de feeling moet houden met het werk. Ik heb het idee dat ik al een kant en klaar plan moet hebben liggen, maar dat heb ik niet. Hij belt me straks terug om door te geven wat het hoofd P&O hiervan vind en of de afspraak verzet gaat worden naar volgende week.

Weet iemand in hoeverre leidinggevenden je mogen verplichten tot dit soort gesprekken? Vind het ontzettend moeilijk om in deze periode op m'n strepen te staan. Voel me al zo'n loser en hou er totaal niet van om mezelf belangrijk te maken.
Maar weet wel dat ik aan alles voel dat ik rust nodig heb!
Shalinda, 2010-03-03
( 0 )

Beste Lianne,
Ik denk toch dat je het beste zo'n gesprek met P&O kan aangaan. Ook al zie je daar als een berg tegenop. Maar dan toon je wel je goede wil; anders gaan ze dadelijk zeggen dat je werk weigert. En dan ben je verder van huis. En als het je zo hoog zit, dan zal daar waarschijnlijk de bom wel barsten. Kan jou het schelen! Dan wordt hen de ogen misschien geopend. Maar overspannen blijft een kwaal die niet in eerste instantie aan de buitenkant zichtbaar is en blijft zwaar onderschat!!
Sterkte!!
Sheila61, 2010-03-31
( +3 )

Goed artikel en aan de reacties is ook wel te merken dat het erg leeft. erg herkenbaar al die verhalen. overspannenheid is niet te zien aan de buitenkant en vaak kun je het gevoel hebben dat je jezelf steeds maar weer moet verdedigen.
iedereen veel sterkte toegewenst.
Sanne, 2010-04-17
( +2 )

In alle 'verhalen' op deze site herken ik mezelf.. Ik zit net een week overspannen thuis en moet volgende week naar de doktor om te kijken hoe we verder gaan. Ik denk dat ik dan gewoon weer aan het werk moet. De reden dat ik overspannen ben is vooral me werk. De druk ligt zo hoog en het is me eigen schuld.. ik wil alles doen wat je er maar kan doen en nu word ik ervoor gestraft. Heb me grenzen ruim overschreden.
Als ik eraandenk dat ik volgende week weer moet werken krijg ik pijn in me rug, begin te trillen, moet wéér huilen en voel me gewoon raar.. In tegenstelling tot de meeste hier krijg ik van mijn werk juist ontzettend veel begrip, smsjes van alle kanten dat ik maar rustig aan moet doen en aan mezelf moet denken.
Maar ik blijf me ook schuldig voelen.. ik ben zo helemaal niet.

Hoe zouden jullie dit aanpakken?
Weet eigenlijk niet zo goed wat ik nu probeer te vragen.. weet het allemaal gewoon even niet meer.. ik lig hele dagen als een natte krant op de bank en zelfs boodschappen doen staat me tegen. terwijl ik altijd zo druk was met alles.

..half uur later..
ik weet t gewoon niet meer.. ik zie wel wat de reacties hierop zijn en aan de hand daarvan weet ik wel wat meer te vertellen/vragen
Ien, 2010-05-17
( 0 )

Mensen, kijk eens op de site van de centra voor psychisch herstel
Ik zit daar momenteel en bijna alle mensen daar hebben soortgelijke klachten als die ik hier lees
Echt de moeite waard denk ik
Sterkte
Boekje, 2010-07-13
( +2 )

Hallo, Ik heb alle reacties met aandacht gelezen en zoals vele herken veel terug dat me doet denken aan mijn eigen situatie. In november 2009 ben ik begonnen aan een project bij een internationaal ori√ęnterend bedrijf. Volgens het bedrijf zou het project (het cre√ęren van een nieuwe afzetmarkt) anderhalf jaar tijd in beslag moeten nemen. Echter eenmaal gestart voelde ik na anderhalf maand al een druk. Na verloop van het project werd al snel duidelijk dat verkopen in deze markt erg moeilijk zou zijn ivm de wet en regelgeving in de land waar ik een afzetmarkt moest cre√ęren. Maar de druk van omzet realiseren werd alleen maar groter en groter. Op een gegeven moment ben ik begonnen met het onderzoeken op welk wijze ik(de organisatie) wel omzet zou kunnen realiseren. Dit was een vermoeiende en tijdrovende periode. Hiernaast voelde ik de druk alsmaar toenemen. Op een gegeven moment moest ik met mijn manager en de directeur wekelijks in gesprek zodat ze konden peilen hoe mijn onderzoek verliep. Vaak gaf ik aan dat ik ze nog niet alle gewenste informatie kon verstrekken daar ik zelf nog op informatie wachtte van andere partijen. Toch wilden zij hierop niet wachten en wilden ze graag in gesprek. Wat mij opviel was dat ze niet met mij naar oplossing zochten, maar net probeerde te peilen welke (niet relevante) dingen ik juist niet wist. Dit gaf mij een erg onzeker gevoel en ik ben ook niet een persoon die dingen gaat roepen als ik niet zeker weet hoe iets in elkaar steekt. Mijn informatie verkreeg ik overigens van consultants die normaal gesproken geld verdienen van de kennis die zij met mij deelden. Ik had ze zover gekregen dat ze me kosteloos deze informatie verstrekten. Ik moest wel, want ik had zo een botte manager die aangaf dat ik het gewoon moest proberen. Dit heeft geresulteerd dat de kennis niet op de gewenste tempo is verkregen. Net toen ik in beeld had gekregen welke strategie tot omzet zou leiden gaven ze aan dat mijn contract, die net anderhalf maand terug, verlengd was tot november 2010 niet meer verlengd zou worden en dat ik mijn tijd kon vervullen met andere werkzaamheden. Om eerlijk te zijn was mijn eerste reactie, opluchting! De druk was van mijn schouders. Tijdens dit gesprek werd ook aangegeven dat ik de manager PZ zou kunnen raadplegen voor goede tips en dat hij me goed kon helpen en dat ze een goede referentie zouden afgeven. Dus ik een afspraak gemaakt en na een week kon ik op gesprek. Het eerste wat me werd gezegd was dat hij met een voorstel wilde komen. Ik zou de maand juli betaald thuis kunnen zitten en dan zou mijn contract eind deze maand aflopen en dan zouden ze mij een bedrag nog meegeven van net minder dan mijn bruto maandsalaris. Ik heb hem bedankt voor zijn voorstel maar gezegd dat ik daar niet op in wilde gaan daar deze niet interessant genoeg was voor mij. Zijn eerste reactie was; OK! dan gaan we kijken naar alternatieve werkzaamheden. Ik kreeg echt een heel naar gevoel. Vooral omdat ik me altijd voor de 100% heb ingezet voor de organisatie. Al snel kwam het gevoel van "afgedankt" te voorschijn. Ik voelde me gebruikt, misbruikt. Op een gegeven moment begon ik me heel moe te voelen. Ik had s'morgens wanneer ik naar mijn werk reed moeite om mijn ogen open te houden, op werk merkte ik dat ik een paar keer per dag weg sukkelde achter mijn scherm en eenmaal thuis gekomen had ik nergens meer kracht voor. Ook niet om naar vacatures te zoeken laat staan te reageren. Op een gegeven moment was ik al een ruime week flink verkouden en heb me uiteindelijk ziek gemeld met de hoop dat ik misschien even kon bijtanken. Na 3,5 dag werd ik al gebeld daar de manager PZ. Hij gaf aan dat mijn ziekte niet normaal was en dat ik me aanstelde en dat ik de boel wilde oplichten. Hij zou me in een apart hokje zetten en hij zou mij de hele dag in de gaten houden. Ik gaf aan dat hij normaal moest doen en dat als hij mij niet wilde geloven hij een arbo arts moest inschakelen. De dag erop kon ik meteen in de ochtend op gesprek bij de arbo. Ik heb mijn verhaal gedaan, maar volgens de arbo arts was vermoeidheid geen reden tot ziek zijn en heeft me weer naar werk gestuurd. Vanuit mijn werk gaven ze al direct aan dat als ik het er niet mee eens zou zijn dat ze mijn salaris zouden stoppen en dat ik dan bij de UWV een second opinion kon opvragen.

Omdat ik het me financieel niet kan veroorloven om 1 inkomen te missen ben ik akkoord gegaan om geen second opinion op te vragen. Toch voelt dit niet goed! Naar mijn gevoel stuurt de arbo arts mij terug naar de omgeving waar ik op ben geraakt. Ik weet even niet wat ik kan doen.... als er iemand is die mij hierin een advies wil geven dan stel ik dat erg op prijs.



Marianne, 2010-11-18
( +3 )

Op 13 okt sloegen bij mij de stoppen door,op het werk.
uit het niets.
kon alleen nog maar huilen,en voelde me verschrikkelijk rot.
ben de dag daarna naar de huisarts gegaan.
Overspannen was haar antwoordt.
We zijn nu 5 weken verder.en ik moet zeggen,dat ik een geweldige huisarts heb.
Ik kan goed met haar praten,en ze legt met een hoop uit.
Ik werk nog steeds niet,in het begin voelde ik me daar heel schuldig over.
Ik,die al zoveel jaren werk,nooit ziek was.
zat ineens thuis.
Vaak kan ik niet eens uitleggen hoe ik me voel.Voor de buitenwereld is het
moeilijk te begrijpen.Ik mis het begrip van mijn man,die snapt er helemaal niets van,en heb ik het gevoel,alsof hij vind dat ik mij aanstel.
Er zijn momenten dat ik denk.yes het gaat weer.
Maar het volgende moment,voelt alles weer zo zwart/wit.
Slecht slapen,gejaagd gevoel in mijn hele lichaam,emotieel,huilen om kleine dingen.geen geduld hebben,drukte uit de weg gaan,
Ik vraag me vaak af,hoe lang deze ellende nog gaat duren.
Ik wil weer die oude gezellige meid worden,die geniet van het leven,en vol humor zit.
Van het werk,heb ik alle steun,daar ligt het niet aan.
Kom ook bij een psychiator,eens in de week,ik begin nu te geloven,dat ik daar goed aan doe.
Maar het blijft moeilijk.
Marianne
Ikke, 2011-10-24
( +1 )

@ Marianne, ik herken mezelf hier helemaal in. Ik zit sinds drie weken aan de a.d. maar werk nog steeds 40 uur. Ik durf niet thuis te blijven, omdat de huisarts en werkgever aangaven dat thuis opde bank zitten niets oplost..... Ben kapot, mijn hele lijf doet pijn maar durf niet. Bang voor confrontatie....
Ans, 2011-11-10
( +1 )

Hallo ik werk ook 12.5 jaar bij mijn baas ook heel hard gewerkt en zwaar werk gedaan. Momenteel thuis overspannen. Krijg een nieuwe leidinggevende ;dat was ik eerst zelf ook maar een stap terug gedaan ; ik twee maanden met haar gewerkt of ik werd al geintimideerd en niet 1 keer maar meerdere keren en wordt door haar de hele dag genegeerd. Ik heb dat aan gegeven maar er wordt niets aan gedaan.Heb mezelf ziek gemeld .Want ik trek dat niet meer loop nu ook bij Psycholoog en huisarts. Terwijl ik dat van jullie lees denk ik ook dat ik een burn-out er bij heb.Mijn baas accepteerd mijn ziek zijn niet en heeft gewoon loonstop gedaan.Daar zit je dan thuis overspannen en komt dat er ook nog eens bij.Terwijl de psycholoog zegt dat het overspannen zeer ernstig is bij mij.En ik krijg helemaal geen steun. Dit noemen ze dan een staaltje van goed werkgeversschap in de wet want daar moet een werkgever aan voldoen.
Jacq, 2011-12-06
( 0 )

@ Ans Hoe kan je baas een loonstop inzetten? Gelijk naar een advocaat! Die hoeft waarschijnlijk maar 1 briefje te schrijven. Daarna nog geen betaling? Kort geding aanspannen, hij verliest, gegarandeerd !
Valentina, 2012-02-27
( 0 )

Hallo allemaal, ik herken zoveel in jullie verhalen. Ik zit inmiddels 5,5 week thuis (de tijd vliegt zeg) en dat terwijl ik na 3 weken al volledig arbeidsgeschikt ben verklaard door de bedrijfsarts. Het feit dat ik me niet kan concentreren, niet vooruit kan denken en moet huilen als ik alleen al aan het werk denk (een kleine greep uit de verschijnselen), maakt voor hem niet uit. Hij weet dat ik mijn werk niet leuk vind, dus moet ik mij maar laten uitkopen. Dat ik een hypotheek en twee kleine kinderen heb (en gelukkig een lieve partner, hoef het niet alleen te doen) en dat er een fikse recessie aankomt, doen er voor hem niet toe.
Gelukkig staat mijn huisarts wel achter me, die heeft me naar een psycholoog gestuurd, die verklaard heeft dat ik inderdaad overspannen ben.

Wat ik kwijt wil: volgens mij mag iedereen gewoon een second opinion aanvragen bij het UWV!!! Je werkgever mag dit helemaal niet weigeren, sterker nog, hij moet je daar op wijzen. Tweede tip: schakel rechtsbijstand in! Het beste is natuurlijk als je rechtsbijstandsverzekering hebt, maar er bestaan anders ook andere mogelijkheden, zoals de Jurofoon, daar kun je in ieder geval wat advies inwinnen.

Morgen heb ik het gesprek met het UWV, kijk er als een berg tegenop, ben zo bang dat ik mijn gelijk niet krijg. Als dat zo is, laat ik me uitkopen. Als ik gelijk krijg, zie ik nog wel wat ik doe. Uiteindelijk wil ik gewoon werken, bij mijn huidige bedrijf of (liefst) elders.
Wil iedereen sterkte wensen en probeer je niet gek te laten maken!
Famke, 2012-07-18
( 0 )

Hooi iedereen,

Ook ik zit met een burn out thuis. het begon op het werk ik was ontzettend misselijk, maar ben toch naar het werk gaan, op het werk werd het wel erger, maar na een paar uren ging het over, die dag er na vrij, en toen moest ik weer werken op een zaterdag, voelde me al toen niet lekker, en na een uur op het werk te zijn geweest, barstte de om, werd zo misselijk, duizelig, begon spontaan te huilen, ben maar naar huis gegaan, thuis ging het wel, toch maar rustig aan gedaan, moest daarna weer werken, voelde me nog niet lekker heb me ziek gemeld, was zo moe en misselijk, en steeds maar huilbuien, vooral savonds, ik dacht dat ik met een weekje rust er wel zou zijn, ook nog bij mijn huisarts geweest en die zei ook zoiets, toch wel bloed laten prikken maar daar kwam niks uit, en toen heb ik me definitief ziekgemeld, en wat kreeg ik te horen van mijn baas?: ze had geen begrip, klonk boos en kon het niet begrijpen dat ik dat had, omdat ik jong ben, hoe kan nou zo jong iemand *** een burn out krijgen en toen voelde ik me nog slechter, ik heb me daar zo ontzettend druk om gemaakt. voelde me alleen maar slechter en nergens zin in, was alleen maar misselijk, ze nog contact met mij opnemen, door dit heb ik geen zin meer om terug te gaan naar het werk, deze week voel ik me wel iets beter, maar als ik me goed voel, heb ik zoiets van ik kan wel weer werken, terwijl ik van mensen in mijn omgeving heb gehoord, dat ik aan mezelf moet denken en geen dingen moet overhaasten, maar voel me soms toch schuldig dat ik thuis zit...

maar ik ga nu even voor, want ik november 2011 heb ik precies hetzelfde meegemaakt, dus ik heb daar niet echt iets van geleerd, en had ook niet verwacht dat het weer fout zou gaan, en in september begin ik met een nieuwe hbo opleiding, dus ik wil sowieso mijn rust hebben en mijn energie besparen dat ik straks weer met goede moed aan mijn nieuwe opleiding kan beginnen.

Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:

Auto en vervoer Computers en internet Dier en natuur Electronica Eten en drinken Financieel Hobby en vrije tijd Huis, tuin en wonen Kunst en cultuur Mens en gezondheid Mijn mening over... Muziek, Tv en films Samenleving en ontwikkeling School en studie Sport Vakantie en vermaak Wetenschap Zakelijk




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2014 - Infoyo.nl