X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Mens en gezondheid" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


Zomaar een ongeclompliseerde zwangerschap? Nee voor ons niet!

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
-1
  Goed artikel ( 0 )
  Slecht artikel ( -1 )
RSS van roelof1 roelof1 Auteur op infoyo sinds
18 December 2009


Bekijk het profiel van roelof1
Datum: 24-01-2011
Auteur: Roelof1
Dit verhaal gaat over mijn twee zwangerschappen, die helaas niet zonder slag of stoot zijn gegaan. Denkt u dat alle zwangerschappen gewoon verlopen? Zonder complicaties, zonder verdriet? gewoon even bevallen? Helaas hier is dit niet het geval.Wel eens gehoord van pre eclampsie of het hellp? Of Galstenen?Of  Diabetes Gravidarum?Ik had er nog nooit van gehoord. Tot een paar maanden geleden.In mijn verhaal leesd u er alles over!

Uitleg pe,hellp,diabetes gravidarum,galstenen.

Hier volgt een uitleg over wat deze aandoeningen betekenen, dat leesd voor u een stuk prettiger. Als ik niet weet wat het is dan vind ik het niet fijn iets te lezen,waarvan ik de helft niet begrijp.

Hieronder volgt een (korte) uitleg:


Wat is zwangerschapsvergiftiging?

Zwangerschapsvergiftiging is een oude term; er is geen sprake van een gif maar wel van een risico.

Afhankelijk van de klachten spreken we van:

- Zwangerschapshypertensie: een hoge bloeddruk (hypertensie) die optreedt tijdens de zwangerschap.

- Pre-eclampsie: naast de zwangerschapshypertensie is er eiwitverlies in de urine.

- Eclampsie: het optreden van stuipen (toevallen) als een complicatie bij pre-eclampsie.

- HELLP-syndroom: pre-eclampsie kan overgaan in het HELLP-syndroom, maar het HELLP-syndroom kan ook plotseling ontstaan zonder voorafgaande pre-eclampsie. HELLP kan worden aangetoond door bloedonderzoek.

Wat betekent HELLP?

Het zijn ernstige zwangerschapscomplicaties die levensbedreigend voor de moeder en haar ongeboren kind kunnen zijn.

De letters ďHELLPĒ staan voor:

- Hemolysis,

- Elevated Liverenzymes,

- Low Platelets.

Met andere woorden: er is sprake van een verhoogde afbraak van rode bloedcellen, een gestoorde lever-functie en een tekort aan bloedplaatjes waardoor de bloedstolling wordt ontregeld.

Wanneer krijg je het HELLP-syndroom/pre-eclampsie?

Zwangerschapshypertensie, pre-eclampsie, eclampsie en HELLP-syndroom treden meestal op na de twintigste zwangerschapsweek en kunnen zowel geleidelijk als heel acuut ontstaan tijdens de zwangerschap of bij de bevalling, maar ook in de eerste twee ŗ drie dagen na de bevalling. Uit recent onderzoek is gebleken dat HELLP zelfs aan het eind van de kraamtijd, dus na 7 ŗ 8 dagen kan optreden, maar dit is wel een uitzondering.

Welke klachten heb je?

De ene vrouw voelt zich wat grieperig of moe, Weer een ander voelt zich plotseling heel ziekÖ Over het algemeen kunnen de navolgende klachten/symptonen gepaard gaan met pre-eclampsie/HELLP-syndroom:

- eiwit in de urine

- hoge bloeddruk

- vocht vasthouden, sterke gewichtstoename

- bandgevoel (om hoofd en/of buik)

- misselijkheid/veel braken

- concentratieproblemen

- hoofdpijn/sterretjes zien

- pijn in de bovenbuik of onder de borst

- pijn in de bovenrug of tussen de schouderbladen

- tintelingen (in de vingers)

Het is heel belangrijk je klachten meteen te melden bij je arts of verloskundige zodat deze verder onderzoek kan doen.

Is opname in het ziekenhuis noodzakelijk?

Ernstige vormen van pre-eclampsie en het HELLP-syndroom, kunnen voor moeder en kind levensbedreigend zijn en vereisen een opname in het ziekenhuis. In sommige, (zeer) ernstige, gevallen is zelfs opname op de intensive care noodzakelijk.

Wat doen de artsen?

Aan de hand van diverse onderzoeken (bloeddruk, CTG, echoís, bloedonderzoek, e.d.) zullen de artsen voortdurend een afweging moeten maken tussen de belangen van de zieke moeder en die van de baby.

Zijn er risicoīs voor de baby?

Soms moet worden besloten de zwangerschap voortijdig te beŽindigen om het leven van de moeder niet verder in gevaar te brengen, want alleen na het beŽindigen van de zwangerschap kun je van pre-eclampsie of het HELLP-syndroom herstellen. Het kindje is dan echter nog niet altijd klaar om geboren te worden en dit kan diverse complicaties met zich meebrengen. In ernstige gevallen kan de baby overlijden. Soms wordt de bevalling ingeleid, vaak krijg je een keizersnede. Ook in de baarmoeder kan het kind door de diverse complicaties van pre-eclampsie/HELLP-syndroom het moeilijk krijgen. Dit kan in uitzonderlijke gevallen zelfs leiden tot prenatale sterfte.

Word je weer helemaal beter?

Pre-eclampsie en het HELLP-syndroom komen alleen voor tijdens de zwangerschap en in de kraamperiode. In principe kun je hiervan volledig herstellen, maar dit kan erg lang duren. Het is voor iedereen verschillend, maar belangrijk is om hiervoor ruim de tijd te nemen. Verder is het voor een goede verwerking van het gebeurde van belang erover te praten met anderen (partner, familie, arts).

Wat zijn de herhalingskansen?

Er vindt veel onderzoek plaats naar de oorzaak van het HELLP-syndroom en pre-eclampsie, factoren die hierbij een rol kunnen spelen en mogelijke behandelingen. Met jouw medische gegevens en het verloop van je ziekte kan je gynaecoloog jullie helpen bij het besluit over een eventuele volgende zwangerschap.


Diabetes Gravidarum:

definitie: suikerziekte tijdens de zwangerschap

Oorzaken:
Gestegen behoefte aan insuline tijdens de zwangerschap. Gestegen insuline resistentie (door hormonen: progesteron, oestrogenen, cortisol en placentair lactogeen)

Frequentie:


Risico factoren:
zwangerschap op een leeftijd hoger dan 25 jaar
overgewicht vóór de zwangerschap
het hebben van een (eerstegraads) familielid met type 2 diabetes
een bloedglucosespiegel die al vóór de zwangerschap aan de hoge kant is


Verschijnselen:
Ontstaat meestal na de 24ste zwangerschapsweek.
Verschijnselen komen overeen met diabetes mellitus type 2 (ouderdoms suikerziekte)

Complicaties:
Verhoogde kans op keizersnede
Verhoogde kans op erg grote neonaat
Verhoogd risico op diabetes mellitus type 2

Diagnostiek:
Nuchter glucose aan het begin van de zwangerschap (6,9 mmol/L wijst op Diabetes gravidarum. Bij een waarde tussen de 6,1 en 6,9 een orale glucosetollerantietest verrichten)
Hba1c
Cave. Het kan ook een nog niet gediagnostiseerde diabetes mellitus zijn
Screening bij adipeuze vrouwen, vrouwen van Hindoestaanse afkomst, vrouwen met een meerlingenzwangerschap.
Bloedsuikercontrole neonaat 1, 2 en 3 uur p.p. Bij glucose < 2,5 mmol/l (= hypoglycaemie) direct overleg kinderarts


Behandeling:
Dieet (via dietiste)
Indien nodig insuline
Inleiding van de baring bij 40 weken overwegen
Consult kinderarts direct na de geboorte


Controle:
Na de bevalling om het jaar de glucose meten


Galstenen:

Inleiding
De galblaas is een peervormig orgaan dat zich aan de rechterzijde van de buik net onder de lever bevindt. De galblaasbuis komt uit de galblaas en voegt zich bij de afvoergang uit de lever, de gemeenschappelijke leverbuis. Deze afvoergangen vormen vervolgens samen de galbuis. Deze buis komt uit in de twaalfvingerige darm.
Gal is een vloeistof die in de lever wordt geproduceerd en helpt bij de vertering van vette voedingsmiddelen. De gal wordt in de galblaas opgeslagen nadat het daar via de gemeenschappelijke leverbuis is binnengekomen. De galblaas functioneert dus als een reservoir en is ook verantwoordelijk voor de concentratie van de gal.


Galstenen
De vorming van stenen in de galblaas is een veel voorkomende stoornis die ook cholelithiasis wordt genoemd. Op grond van hun chemische samenstelling kunnen galstenen grofweg worden ingedeeld in drie typen:

cholesterolstenen;
pigmentstenen;
gemengde stenen.
Tachtig procent van de galstenen zijn gemengde of cholesterolstenen.



Oorzaak
De hoofdbestanddelen van gal zijn galzouten, bilirubine (een eveneens geelkleurige afvalstof bestaande uit restanten van rode bloedcellen) en cholesterol (een vorm van vet). Deze bestanddelen lossen normaalgesproken op, zodat gal een vrijelijk stromende vloeistof is.
Galstenen ontstaan wanneer de verhouding tussen de bestanddelen niet in balans is. Cholesterol (dat niet oplosbaar is in water) wordt normaalgesproken vloeibaar gemaakt door de oplossende werking van galzouten. Als er een hoeveelheid cholesterol in de gal ontstaat (bijvoorbeeld als gevolg van veroudering, de anticonceptiepil bij vrouwen of zwaarlijvigheid) die de oplossende kracht van galzouten te boven gaat, leidt dit tot de vorming van cholesterolstenen. Ook de verslechterde samentrekking en lediging van de galblaas (bijvoorbeeld tijdens de zwangerschap) kan de vorming van cholesterolstenen bevorderen. Darmziekten die een verminderde productie van galzouten tot gevolg hebben en leverziekten zoals cirrose, kunnen ook leiden tot de vorming van stenen in de galblaas. Ditzelfde geldt voor een vetrijk en vezelarm dieet.


Gevoeligheid voor de ontwikkeling van galstenen
Tot de aandoeningen die kunnen leiden tot een toenemende steenvorming behoren zwangerschap, crashdiŽten, snel gewichtsverlies, orale anticonceptiemiddelen en veroudering.


Galblaasontsteking (cholecystitis)
In veel gevallen geven galstenen geen problemen en blijft iemand een leven lang klachtenvrij. Bij de meeste patiŽnten (ongeveer tachtig procent) blijven de galstenen namelijk in de galblaas zitten en veroorzaken daar verder geen problemen. Ook kunnen steentjes als ze klein genoeg zijn - ongemerkt de galgangen passeren en in de darm worden geloosd.
Als de steentjes echter iets groter zijn, kunnen ze aanleiding geven tot koliekpijnen. Deze zogenoemde galsteenkoliek veroorzaakt een plotseling opkomende pijn in de rechterbovenbuik. Het gaat daarbij om een vaak heftige pijnaanval die tussen de een en vier uur kan aanhouden. Deze kan gepaard gaan met misselijkheid en braken, maar meestal niet met koorts en rillingen, zoals bij cholecystitis (galblaasontsteking). Cholecystitis en geelzucht treden alleen op wanneer de galstenen tijdelijk of blijvend blijven steken. De problemen worden veroorzaakt door de belemmerde afvoer van gal, bijvoorbeeld omdat de galsteen de hals van de galblaas of de galblaasbuis afsluit. In dit geval is er sprake van acute cholecystitis. Acute cholecystitis wordt gekenmerkt door een ontsteking (zwelling) en infectie van de galblaas. Bij cholecystitis treedt er ook koorts op en is de patiŽnt flink ziek. Dat is meestal het moment dat operatief ingrijpen moet worden overwogen. Indien galstenen bij toeval worden ontdekt, is op termijn verwijdering eveneens noodzakelijk om problemen te voorkomen. Hier kan men echter een rustig moment voor uitzoeken.


Diagnose
Om galstenen op te sporen wordt meestal een echo gemaakt. Hierbij worden met behulp van geluidsgolven de inwendige organen in beeld gebracht. Ook aan de hand van een rŲntgenfoto van de buik kunnen galstenen soms worden aangetoond. Andere mogelijkheden zijn een computertomografiescan (CT-scan) van de buik, en onderzoeken waarbij rŲntgenfoto's van de buik worden gemaakt nadat de patiŽnt een contrastmiddel heeft ingenomen (orale cholecystografie).


Behandeling
We kennen twee operatietechnieken om de galblaas te verwijderen: de open methode en de laparoscopie. Verder is het soms mogelijk om endoscopisch de uitgang van de galweg in de dunne darm wijder te maken zodat steentjes er gemakkelijker doorheen kunnen (ERCP).
De open methode vereist een volledige insnijding. Bij laparoscopische cholecystectomie is slechts een minimale opening nodig om de galblaas te verwijderen. Er worden drie kleine sneetjes in de buik gemaakt van ongeveer twee tot drie centimeter lang, waarna de galblaas wordt verwijderd met behulp van een vezeloptische camera. Na een dergelijke ingreep herstelt de patiŽnt gewoonlijk zeer snel en kan hij na vier ŗ vijf dagen zijn normale bezigheden weer uitvoeren.


Voeding
Vezelrijke en vetarme voeding met bijvoorbeeld hele granen, bonen, fruit, groenten, zaden en noten, kan de kans op galstenen helpen verminderen.

Dan Nu mijn Verhaal

Hallo allemaal,

Ik heb twee hele vervelende zwangerschappen gehad, wil het proberen het niet te lang te maken. Maar of dit lukt?


IK ben een moeder van 28 jaar, ik heb twee hele mooie meisjes. Een dochter van 3 en een dochtertje van bijna 4mnd.

Van onze eerste zwangerschap

Tot onze vreugde raakte ik zwanger in februari 2007 ik was toen een aanstaande moeder van 24, erg gelukkig waren wij en gingen voor het eerst naar een verloskundige want benieuwd, ben je natuurlijk wel naar het kindje, je gaat je afvragen of alles wel goed is gegaan? of het hartje wel klopt? hoe groot het al is.
Nou alles was goed, de bloeddruk was wel een klein beetje aan de hoge kant was 8 wk en had een bloeddruk van 140/85, maar omdat het vele spanningen waren was dit volkomen normaal.
Ik moest verder bloedprikken en alles was goed was resus, maar daar krijg je twee spuiten voor.
Niks bijzonders dus.

Toen ik een week of 28 was, begon ik erg veel te groeien het ging maar door, leek op een michellin poppetje. Mijn vrienden ouders schoonouders, schrokken elke week weer... was dit wel normaal? was al 30 kilo aangekomen, en zal jullie eerlijk zeggen ben gek op chocola maar zoveel eten nee dat kan echt niet! Ik vroeg of het gezond was? jahoor zeiden de vk volkomen, hoort erbij, de bloeddruk werd weer opgemeten en weer was (die volgens hun goed was achteraf dus niet) hij was 155/95 had 1 + eiwitten, maar hoorde er weer bij. Moest maar maaslander kaas eten i.p.v gewone kaas. At ik wel eens dropje? Ja dat deed ik, nou hier kon het wel eens van komen! Okey zeiden wij als het zo hoort dan is het zo, en geloven wij dat.

Toen ik 30 week zwanger was kreeg ik erge buikpijn, steken in de maag. En echt veel hoofdpijn. zag wat sterretjes. Tja weer gebeld langs gekomen. En weer was alles goed.

Maar het was niet goed tot dus 7,5 wk later, bleek het erg slecht had 2 of 3 + eiwitten in de urine had erge hoofdpijn, was net een waterballon zo dik en was ondertussen 43,5 kilo gegroeid. Ik werd meteen door gestuurd naar het ziekenhuis,. waarop de gynaecoloog zei: Dit was niet nodig geweest, hadden ze je maar eerder door gestuurd! Tja . We waren verbijsterd boos en vooral angstig want wat gebeurt er nu? Is het gevaarlijk vroegen wij? Ja heel gevaarlijk U gaat dan ook nu Bevallen u mag u spullen van thuis halen, en dan hier naar toe komen inleiden en de bevalling op gang helpen.
We gingen in tranen naar huis, het werd me allemaal teveel! Waarom is het zo gegaan waarom TE laat ingrijpen? hebben het zo vaak nagevraagt en steeds was alles goed.
Maar goed we waren om 13.50 in het ziekenhuis, werd om 14.30 ingeleid. Het zou nog wel 48 uur kunnen duren volgens de arts. Nou niet dus het kindje wilde gewoon komen. Om 17.00 kwam mijn avond eten, (brood) mijn man moest voor zich zelf zorgen, maar hadden brood van huis mee genomen, die wilde hij pakken maar ik zei: Joh volgens mij loopt er iets weg? heb geen controlle en ruikt naar snoepjes, hij keek en zei JA, waarop hij meteen drukte op de bel, we vroegen aan haar is dit vruchtwater? Ja dat klopt zei ze, hup naar de verloskamer en na goed een half uur kreeg ik persdrang het bleek ontsluiting en binnen een uur mocht ik persen, ik had 10 cm. Wat fijn dacht ik dat gaat snel... Nou niet dus, het persen ging niet mijn geboortekanaal was te smal, en het persen schoot gewoon niet op. Om half 8 werd besloten een ks te doen, maar het was weekend en dan zijn de artsen daar niet zo op voorbereid. Het ok team moest thuis gebeld worden, en om half 9 waren wij dan eindelijk aan de beurt, ohw wat was dit erg weeen hebben en niks mogen doen, dit hou je gewoon niet tegen. Om 20.43 werd onze Dochter geboren, wat waren we trots. Ze woog 4170 en was 50,5 cm lang. Wat een plaatje wat is ze mooi, helaas werd ik ziek alweer, ik bleek een ruptuur gehad te hebben door het persen en daardat onze meid er met de schoudertjes uit wilde komen. Scheurde de bm. Ik verloor 4ltr bloed en kreeg 2 ltr bloed bij. Mijn hb was nog 3.0.
Ik was trotse moeder en niks kon mij gebeuren was bevallen en de placenta was eruit.

Helaas was niks minder waar, de dag erop kreeg ik erge hoofdpijn, en weer dat bandachtige gevoel.
De bloeddruk werd gemeten en idd wat te hoog 155/95 kreeg tabletten. Maar helaas een dag later was het helemaal mis mijn bloeddruk steeg naar hele gevaarlijke waarden, mijn voeten begonnen te trillen ik kreeg zomaar een bloedneus. Wat was er nu aan de hand wat is hoog vroeg ik? Nou 195/120 dat is wel hoog ja zei ik,. en nu? ik kreeg valium want er was spreke van een eclampsie, die nacht werd ik geobserveerd moest ik naar ic? nee nog niet zeiden ze, en weer kreeg ik tabletten. pfff wat kreeg ik het daar warm van mijn aders werden zwart en ik stond ik de brand, werd zweverig en wist niet meer waar ik leefde. Denk dat ik high was?
Had mijn ouders en man gebeld, gezegt dat ik van hun hield. En ik niet zeker wist of ik het zou overleven.

Er gebeurde een wonder want de volgende morgen werd ik wakker, was dit echt? leefde ik nog? even knijpen: AUW! ja ik leefde nog drukte op de bel en vroeg hoe het gegaan was, ze vertelde dat ik heel heel erg ziek was en het kantje boord is geweest, ze ging weg en ik zei mag ik wat eten? heb zo'n honger? ik kreeg een glaasje appelsap want ze moesten nog voorzichtig zijn, ik vertelde haar jullie hoeven niet meer bang te zijn want ik ben er weer, en ik ga zelf voor mijn kindje zorgen.
Ze lachde en zei dat is fijn en goed om te horen.

Ik belde mijn man en ouders op en vertelde het goede nieuws, 3 dagen later mochten we naar HUIS!

Ik en mijn man zeiden dit niet meer mee te willen maken en het hierbij zouden laten onze dochter zou enigst kind blijven, toch kriebelde er weer wat, en via via kwamen we achter een prius onderzoek. Wat is dat? Nou kort door de bocht je wordt helemaal nagekeken, alles wordt getest en uit eindelijk zouden wij een % berekening krijgen voor de volgende keer.

Ik had een verlaagd plasma volume en kans op diabetes gravidarum in een volgend zwangerschap, de kans was 17 % en door sporten zelf nog lager mischien wel zo rond de 10 %. He was dat alles? ohw maar dan ben ik eingelijk best wel gezond? wat waren we blij, onze keuze was gemaakt wij gingen voor een kindje, (de uitslag was in maart 2009) Maar wilden gewoon nog even wachten. Want we hadden nog kleine twijfels tot die weg waren dan wisten we het zeker. En ze gingen weg in augustus 2009 wilden  we een kindje erbij, we knustelden en ik werd zwanger in november, helemaal blij. Helaas dit werd een miskraam met 8 week. Niks aan te doen gewoon weer verder gaan.

In februari 2010 werdden we weer zwanger, tot 9 wk ging het goed ik kreeg galstenen en niet te zuinig kon niks meer niet lopen niet liggen niet zitten niks, alleen maar spugen en spugen. Gebeld naar de dokters post en ik kon angs komen, er werd een ercp gedaan en zo zou ik mischien de zwangerschap uit kunnen zitten? niks is dus minder waar want kreeg na een week weer last, ik kreeg dipidolor een morfine achtige opium, vreselijk wat was dit akelig spul, je werd duizelig en wist niet meer waar je nog leefde, en weer begon ik te braken. DIt is niet goed dit kon niet langer, weer opname en toen ik 13 wk was gingen ze er uit, wat was dit spannend want er konden risicos zijn, omdat de vrucht nog erg klein was.

Even het verhaal kort maken, pfff begin echt last van mijn vingers te krijgen. Maar a fijn ik mocht naar huis en tot 23 week ging het goed, maar toen kreeg ik suikerziekte (diabetes gravidarum) ik had suikers van 14,9 29,9 34,2 echt wel hoog. Ik kreeg insuline maar dit hielp niet was er resistent voor door het te snel groeien, Ik had dus alweer pe een lichte vorm maar wel weer vocht en te hoge bloeddruk,. ik werd aan de magnesium gelegd kreeg ketonen en eiwitten in de urine weer dat band gevoel, en helaas ook twee dagen later moest ik bevallen met een ks. helaas had ze erg veel moeite met ademhalen en moest in de couvuese aan de cpap. Wat was dit zielig ons kindje zo klein in de couveuse, waarom al die slangetjes? waarom moest ik bevallen? was het zo erg? ja dat was het en om het ergste te voorkomen moest ik bevallen want de baby was beter uit buiten mijn buik. elke dag ging ik naar onze kleine meid, heb mijn kraamtijd daar doorgebracht. Was ervoor haar en wilde haar helpen dat waar ik kon, ik besloot borstvoeding te geven. Maar he wat gebeurde er nu? Ze ging opeens als een speer en mocht uit de couveuse een week ervoor vertelde de arts nog dat ze niet wisten hoe het verder zou gaan, en ze geen hoop durfden te geven. Nou echt wel nog een week later ging ze naar huis en nu heb ik twee prachtige meiden. En een super trotse papa en mama.

IK heb het verhaal echt ingekort maar om jullie een indruk te geven, heb ik mijn verhaal verteld.

Ik hoor vaak van mensen om mij heen dat een zwangerschap niks voorsteld, helaas hier dus wel. Er was altijd wens voor 3 kindjes, maar nu i shet afgeraden wat natuurlijk super logies is. We zijn gelukkig zo.

Lieve allemaal bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

Liefs een trotse mama

Reacties op dit artikel
Mama, 2011-01-24
( +1 )

Mooi Verhaal herkenbaar
Natalie, 2013-10-16
( 0 )

Hoi,

Ik heb inmiddels 3 kinderen, een meisje van bijna 7, een meisje van 5 en een jongentje van bijna 3. Ik heb altijd een groot gezin willen hebben (krijgen), dus een vierde zou ik ook heel graag willen krijgen. Nou wilt mijn man niet meer omdat ook mijn 3 zwangerschappen niet verliepen zoals het zou horen te zijn. Ondanks alles heb ik dus wel moeite met het idee dat er geen vierde komt, ik weet wel dat iedereen zegt dat ik blij mag zijn met 3 gezonde kinderen en dat ik er zelf nog ben, maar toch zit ik de laatste tijd vreselijk in een depressie gewoon om deze rede. Natuurlijk zijn er mensen die helemaal geen kinderen kunnen krijgen en dat besef ik me ook wel degelijk maar toch, maar nu mijn verhaal. Ik was zwanger van de eerste, na 10 maand gelukkig zwanger en ik was de eerste 14 weken enorm misselijk, duizelig en moe. zoals dat hoort te zijn, alleen ging het na die weken niet over. er kwamen alleen maar meer kwaaltjes bij. Telkens dacht ik, ben ik nou zo'n aanstellerige zwangere, iedereen liep maar door en ik kon iedere dag na het werk mijn auto een paar keer aan de kant zetten omdat ik echt niet lekker werd. duizelig, het gevoel dat ik van mijn stokkie ging en daarna veranderde mijn kleurzicht in zwart-wit voor even, met heel veel sterretjes. na 5 min. de auto stil te hebben gezet ging het wel weer en reed ik weer verder na huis. thuis stond ik dan trillend achter de kookplaat eten te koken. Telkens als ik controle had bij de VK dan was mijn bloed druk wel iets hoog, maar niet schikbarend. mijn gewicht en urine werden nooit na gekeken. Ik was voordat ik zwanger werd 67 kg en was inmiddels in mijn 34 week al 110 kg geworden, dat ik net een lopende waterzak was en steeds melde dat ik echt niet lekker was, was geen rede voor de VK om mijn urine een keertje na te kijken omdat mijn onder druk steeds rond de 85 a 90 was, dus volgens hun niet erg. ik probeerde dus altijd maar zo goed mogelijk mijn best te doen om door te lopen en niet aan de buiten wereld te laten merken dat ik me dus echt ziek voelde, net een hele zware griep. elke dag misselijk, hoofdpijn, duizelig, gezicht verlies, pijn tussen mijn schouder bladen, op watjes lopen, van mijn stokje gaan, last van mijn longen en ga maar door met kwaaltjes wat ik had, ik dacht werkelijk dat het er bij hoorde. tot ik in mijn 34 week een Niertest van mijn oma kreeg, mijn moeder vond het nu wel genoeg geweest en zij dat ik eens over die stokjes heen moest plassen. Nou dat heb ik gedaan en die gaven een eiwit van donker donker groen aan. Ik mijn VK op gebeld, Tja zegt ze, die thuis testjes zijn nooit echt goed, dat maakt je alleen maar zenuw achtig en kloppen heel vaak niet, met andere woorden het zit tussen je oren dat er was is. ik was gewoon zenuwachtig voor de bevallig enzo. (dom mens). de dag erna was ik weer niet lekker en raakte bijna in shock ook verloor ik mijn bloed prop en begon gewoon normaal te bloeden. ik de VK opgebeld en die vertelde mij dat zo' n prop gewoon weer kan aangroeien, ik was tenslotte nog maar 34 weken. ik dat tegen mijn man verteld en die heeft gelijk s'avonds de VK weer opgebeld omdat ik er nogal luchtig over deed, dat omdat mij steeds duidelijk werd gemaakt dat ik de aansteller was en zolang ik geen band gevoel voelde er dus niets aan de hand was, gelukkig was er die avond een andere VK en die kwam bij mij thuis langs (jippie) Zij had mijn bloed druk opgemeten, iets van 175/85 weer niet heel hoog, maar gelukkig wilde ze me wel even voor de zekerheid naar het ziekenhuis door verwijzen. De volgende dag mocht ik naar het ziekenhuis, daar moest ik 1 dag mijn urine sparen voor een gemiddelde aan eiwitten en moest ongeveer 4x een kwartier aan de bloeddruk meter en dan een meting om de 3 min. zo konden ze een duidelijk gemiddelde er uit halen. Mijn metingen waren heel vreemd, het ene moment een onderdruk van 75 en het andere moment een onderdruk van 120. ze snapte er niets van zo onregelmatig, maar blijkbaar was telkens bij de VK de laagste bloeddruk gemeten, er zat zelfs een meting van 180/125 bij, dus de artsen vonden het heel vreemd, na een dag de uitslag van het urine onderzoek, daar kwam dus weer uit dat er enorm veel eiwit in mijn urine zat. ik kreeg gelijk foldertjes over Hellp-syndroom, ik kreeg ook gelijk een pilletje om de longen van mijn dochter te rijpen en ook met een echo gekeken hoever mijn dochter ontwikkeld was. er werd verder niet veel verteld, eigenlijk niet, behalve hoe ik het in mijn hoofd had gehaald om zo laat na het ziekenhuis te komen en zo lang er mee door te lopen. Uh.. duh, dat moest van mijn VK, maar die artsen vallen elkaar niet aan, dus was het mijn schuld dat het zo ver heeft kunnen komen. mijn dochter is daarna ingeleid, een krijzersnede was geen optie omdat ik al 3 cm ontsluiting had dus via de natuurlijke weg dus net zo snel ging. Mijn lichaam had blijkbaar met die bloedprop al gezegd dat dat vreemde in mij er NU uit moest en was dus al begonnen met een bevalling en ik daarvan toch niets had gemerkt omdat ik al maanden enorme buikpijn en rug pijn had. Ze zouden de volgende dag gaan inleiden omdat de hoofd chirurg er niet was, voor als er iets mis zou gaan. (wat nou mis gaan, vertel mij nou eens wat er aan de hand is) ondertussen was het 10 uur s'avonds en mijn man ging naar huis. daarna kreeg ik hele erge krampen en die kwamen steeds vaker, zo regelmatig, dat ik begon te denken dat het misschien weeen waren en ja hoor, ze kwamen om de 5 min. ik de diensdoende nachts zuster verteld dat ik weeen had, maar zij had 5 kamers om alleen over te waken en was dus vaak in te bereiken, rond 3 uur s' nachts wist ik het niet meer waar ik het zoeken moest (zoals dat dus hoort) ik naar de wc gestrompeld en nog voor de wc lied ik alles lopen (vruchtwater, was de schok) ik weer die nacht zuster op gezocht. die was niet geinterreseerd in mij, ze vroeg nog of het een vreemde kleur had, tja, ik was toen een aardige leek, volgens mij niet, zij ik. maar ik bloed nu wel heftiger. Oooo is niet erg, ga maar weer na bed. om 6 uur s' ochtends kon ik het niet meer alleen en vroeg via een sms-je op mijn man illegaal wilde komen, zodat hij kon overleggen met de artsen en ik niet steeds mijn bed uit hoefde, wand ondertussen lukte mij dat niet meer. nog geen half uur later kwam mijn man binnen en had overlegt, de zuster zij dat de Gyn. het eerste bij mij lang zou komen op zijn ochtend ronde. gelukkig om 8 uur kwam de Gyn. aan mijn bed. hij wilde wel even toucheren (wat is dat nu weer) en zij: zo mevrouw, dat is mooi. mooi dacht ik, zo voel ik met niet. u heeft 8 cm en wordt naar boven gebracht. alle rotzooi mee op mijn bed, de lift in. in de kamer een infuus voor ???? nog een extra infuus voor het geval, een CTG-band, mijn man wordt nog even snel gevraagd wie ze zouden moeten gaan redden als het verkeerd zou gaan, heb ik allemaal niet meer mee gekregen, hij koos voor de baby en niet voor mij, neem ik hem nu nog kwalijk. om 10 uur is onze dochter geboren met de navelstreng 3x om haar nek, alles goed gegaan gelukkig, baby ging weg naar de Neonatologie en mijn man ging met haar mee, daar lag ik helemaal alleen met mijn benen nog in de houding. jippie, stond stijf van de spanning dus ik trilde helemaal. mijn dochter was dus een kleintje van 42 cm dus ik hoefde niet gehecht te worden (1 mee valler dus) ik mocht ook zomaar even douche, een koffie juf zou wel even bij me zijn. daarna met zo' n gazen onderbroek weer terug in een schoon bed, dat voelde wel fijn, maar de mevrouw was de kamer nog nog uit of ik begon te bloeden en binnen 1 tel het hele bed onder het bloed, bah. maar waar is mijn man en mijn baby, wat heb ik gekregen een jongen of meisjes. een fijn begin dus. gelukkig ging daarna alles super, na 4 dagen mocht ons meisje Lisa al mee naar huis.

Nu mijn tweede, alles was weer het zelfde. heb uiteindelijk op internet zelf teststrookjes gekocht, omdat de VK weer daarop niet wilde controleren, zelf niet na zo'n vorige zwangerschap, maar was er al aan gewend dat mijn VK niet goed daarin waren, dus zorgde ik zelf voor de spullen, teststrookje, bloedmeter, enz. telkens zat het steeds op het randje. wel weer heel erg ziek en een lopende waterzak. In de 38 week voelde ik zomaar in eens die zogenaamde band gevoel die ik bij de eerste nog nooit had gevoeld, nu wist ik het zeker, dit is dat gevoel. ik vertelde het mijn man en die wilde niet weer die molen in en belde gelijk de VK, gelukkig weer die andere VK (leerling VK) en die zij gelijk: gezien jouw vorige zwangerschap, stuur ik jou gelijk door naar het ziekenhuis, jippie. ik was namelijk wel klaar met het zwanger zijn. zo ziek en ook nog bekken instabiliteit en ischias in de billen. ik kreeg een afspraak voor de volgende dag en ben gelijk door gegaan naar de verloskamers. Onze tweede werd namelijk gelijk ingeleid gezien de geschiedenis, ZO, dat ik ook weer even schikken, daar hou je natuurlijk geen rekening mee. rond 12 uur ben ik aan het infuus gegaan en die stond gelijk op standje kil. ik had gelijk enorme weeen (vond ik) ik had weeen van ongeveer 2 min. lang om de 3 min. dus eigenlijk gewoon 1 lange wee, ik wist niet waar ik het zoeken moest, heb het ziekenhuis bed ook behoorlijk fijn geknepen. Dan zegt zo'n zuster ook nog, maar mevrouw u heeft geen weeen, het apparaat gaf namelijk niet echt pieken aan. (nee, nogal wiedes, ik had 1 hele lang wee). Alle zusters waren klaar met het klaarzetten en gingen de kamer uit, mijn man wilde nog net een broodje pakken want eten hadden we nog niet echt gedaan. ik voelde pers weeen, dus ik zij, wil je de Gyn. halen want ik voel pers weeen. mijn man zoeken en kwam gelukkig snel terug, ik zal wel even voelen zij ze, maar dat kan nog niet zo snel. zij voelen en ja hoor 9 cm ontsluiting, zie je nu wel, ik had echt wel weeen. ze vroeg nog even snel of er leerlingen mee mochten kijken zodat zij wat van de bevalling konden leren. was wel goed, voor je het weet stonden er 7 mensen rond het bed, ik heb de hele tijd de pers weeen tegen gehouden tot dat ze zij: en nu mag u persen, ik was zo blij na 2 uur lang 1 hele lange wee te hebben gehad. dus ik persen en met 1 pers wee werd mijn tweede dochte geboren en iedereen aan het voeten eind zat onder de smeurie. mijn dochter werd nu in het bij zijn van mij gecontroleerd voordat ze naar de afdeling werd gebracht, wel fijn. dit keer heb ik haar dus even kunnen zien. Lynn heeft 1 dag in het ziekenhuis gelegen en mocht omdat ze het zo geweldig deed al naar huis. ik heb daarna nog 5 dagen na weeen gehad omdat mijn bevalling zo snel en hard ging, ook nog iets van 7 enorme grote tennisballen bloed uitgeplast. niet echt een fijne kraamtijd. nog heel veel na weeen. maar gelukkig ons meisje is gezond.

gelukkig wilde mijn man nog wel een derde na eerst Hellp en daarna pre-eclampsie te hebben gehad. de eerste weken weer zoals het hoort. en daarna begon het weer, hoe kon dat nou, mijn bloed druk was juist niet heel hoog maar heel erg laag, soms wel eens 65/85, dus dan was mijn boven druk lager dan mijn onder druk. weer heel ziek, maar mijn teststrookjes gaven geen eiwitten aan, snapte er niets van. was ik dan ondertussen toch die aanstellerige zwangere geworden. tot op een sinterklaas ochtend ik weer bijna weg viel en familie zij, die er bij zaten, heb jij je suiker wel eens getest, nee natuurlijk niet, suiker? waarom zou ik. toch maar even suiker geprikt bij mijn oom thuis die wel diabetes heeft en ja hoor, mijn suiker was 2. zij me gelijk dextro en ranja voeren, zij waren bang dat ik bij hun thuis in shock zou raken. de volgende dag de VK gebeld en verteld van zus en zo, je hoorde ze aan de andere kant weer zuchten. valt wel mee waarschijnlijk. een week daarna moest ik voor controle en had ondertussen al wat aardig metingen gedaan met het apparaatje van mijn oma en die kon ik aan hun laten zien, nou dan toch maar naar het ziekenhuis voor zoŇĄ testje, maar waarschijnlijk was ik s'avonds al weer thuis. eerst testen zonder dat drankje, daarna testen met drankje. tussen door heel lang wachten en ik werd dus niet lekker van dat drankje. Ja hoor waarden te hoog, ik kan gelijk door naar boven. aan het eind van de dag waren we inderdaad wel weer thuis, maar nu met een tas vol met naalden, spuiten, boekjes en meters. ik moest vanaf nu 5x per dag prikken en zodoende insuline bij spuiten. na 1 week het te hebben genoteerd en het niet onder controle te krijgen weer terug naar het ziekenhuis, de waarden schommelde steeds tussen de 2,5 en 20,3 dus geen peil aan op te trekken. onze derde zou dus ook binnenkort ingeleid gaan worden omdat het zo wel gevaarlijk werd, voor mijn shocks, voor een te grote baby enz. Dus met een echo gekeken hoe groot de baby was, een mooie 8 ponder, maar de baby lag in stuit, draaien wilde ik niet dus een datum gepland voor de krijzersnede. 11-1-11 leek ons wel mooi, want we mochten kiezen, maar dat was nog niets te vroeg. uiteindelijk was de datum 17-1-11 geworden, wel vreemd als je van te voren weet wanneer je een kind krijgt. op 13 januari kreeg ik enorme krampen, mijn man vertrouwde het niet en belde mijn VK. die stuurde me gelijk zonder te zeuren door naar het ziekenhuis. daar aan gekomen werd mij verteld dat onze dikke baby nog even in de 38 week was gedraaid, vandaar die enorme krampen, het leken wel onregelmatige weeen en de volgende dag zou ik ingeleid worden omdat de baby niet te groot moest worden voor een natuurlijke bevalling. volgende dag weer naar het ziekenhuis, best wel zenuwachtig omdat ik nog de inleiding van de vorige keer kon herinneren. ik heb vriedenlijk gevraagd of ze de infuus niet gelijk op standje kil wilde zetten omdat ik heel erg hevig reageer op die wee opwekkers. gelukkig hebben ze zich daaraan redelijk gehouden, ze begonnen op standje 0,5 en na 3 uur werd een mooie dikke jongen geboren. Rowan is uiteindelijk nog 1 dag in het ziekenhuis geweest om af te kikken van de suiker en ik omdat bij mij ook alles goed moest zijn. Dit was val al de 3 zwangerschappen wel de beste en mijn eerste bevalling was de beste, gewoon omdat ik daar 10 uur over 10 cm heb gedaan wat dus een stuk fijner is dan 1,5 uur over 10 cm.

ik mag niet klagen, ik heb 3 hele gezonde kinderen die overal heel goed van af gekomen zijn, net zoals ik, nadat het kind uit mij was, was bijna alles wel weer over. vreemd is dat. Ik heb alleen wel heel veel in een postnatale depressie gezeten, mede omdat het verloskundige praktijd bij ons uit de buurt waar je toch verplicht heen moet een waardeloze eigenaresse heeft die echt grote fouten heeft gemaakt, maar altijd heeft gezegd dat ik niet de heft ik eigen handen moest nemen, maar uitgaan van wat zij zei, want zij had er tenslotte voor geleerd. nou als ik had gewacht op anderen was ik er misschien niet meer geweest. Een heel lang verhaal en sorry daarvoor, maar ik ben geen prater, maar verteller wel en toch nu heb ik nog heel veel dingen ingekort en niet verteld, voor diegene die de moeite heeft gedaan om dit te lezen, bedankt en misschien een les, neem niet klakkeloos iets van de geleerden aan, maar ga uit van je eigen gevoel, die is meestal toch de ware.
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2017 - Infoyo.nl